நல் மனமே தரும் நறுமணம் !

ஓம் ஸ்ரீவல்லப கணபதி துணை
ஓம் ஸ்ரீஅங்காள பரமேஸ்வரி துணை
ஓம் ஸ்ரீகுருவே சரணம்

பூக்கள் தரும் புனிதங்கள்

பூக்கள் என்றவுடன் அவற்றின் மணமும், மென்மையும், வண்ணமும்தான் படைப்பின் அதியற்புதமாய் நம் சிந்தனையை ஸ்பரிசிக்கும். தற்போதைய மனித குலத்திடம் அலசித் தேடிக் கண்டு பிடிக்க வேண்டியதாகத்தான் புனிதம் விளங்குகிறது. ஆனால் பூக்குலமோ புனித வளாகமாய், பரிசுத்தச் செழிப்புடன் உலகெங்கும் மிளிர்கின்றன. பூக்கள் யாவும் தியாக தீபங்கள். எந்தப் பூச்செடியும் தனக்கென பூக்களைப் புஷ்பித்துக் கொள்வதில்லை. அனைத்தும் பிற ஜீவன்களுக்காகவே பறிக்காமல் பூமியில் விழுந்தாலும், பூக்கள் நிலத்திலும் உரமாகச் சேர்கின்றன, தம் மணத்தால் பூமியையும், சுற்றுப்புறத்தையும் சுத்திகரிக்கின்றன.
மந்திரங்களாலும், மாயங்களாலும், தந்திரங்களாலும் சாதிக்க முடியாதவற்றைப் பூக்கள் கொண்டு நன்முறையில் சாதிக்கலாம். எண்ணற்றச் சித்தர்கள் பூக்களின் தெய்வீக ரகசியங்களை நமக்கு நிறையவே அளித்துள்ளனர்.
இவற்றை அகஸ்திய குல தீபிகையான சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள் திரட்டுப் பால் போல் நமக்குத் திரட்டி அமிர்தப் பொருளாய் ஆக்கி தந்துள்ளார். இவற்றை அறிந்து முறையாகப் பயன்படுத்தி இறையருளை யாவரும் பெற்று உய்க உய்கவே!!

சித்து சித்தர் விளக்கங்கள்

சித்து என்பது அனைவரிடமும் உள்ளதொரு சக்தியே. சித்தர்கள் அனைத்தையும் சாதிக்கின்றார்கள். நம்மால் முடியவில்லையே, ஏன்?
சித்தர்கள் தங்கள் சித்தத்தை இறைவன்பால் செலுத்தி ஒருமுகப்பட்டு ஆன்மயோக சக்தியைப் பெறுகின்றார்கள். ஆனால் மனித குலம் என் செய்கின்றது? நமக்குப் பிடிக்காதவர்களை வெறுத்தும், வீண் ஆசைகளை வளர்த்தும், தவறான வழிகளில் சம்பாதித்தும், இன்பத்தை நாடியும், அவற்றை அடைய சித்தத்தையும், சிந்தனையும் வீணாய், விரயமாய்ச் செலவழிப்பதால் அவரவருள் இருக்கும் சித்சக்தி எல்லாமே விரயமாகி, எதையும் சாதிக்க முடியாமல் போகின்றது. இந்நிலையில் பூக்களால் ஆகும் எளிய வழிபாடு சித்சக்தியை நன்கு விருத்தி செய்யும், நல்மார்கத்தில் செலுத்தும்.
சுயநலமின்றி ஒருவர் பிற ஜீவன்களுக்கான சேவைகளை ஆற்றிச் சித்தத்தை இறைவனிடம் செலுத்தினால், அவருடைய சித்சக்திகள் அநாவசியமாய்ச் செலவழியாது, நன்கு விருத்தி ஆகும்.
சித்தர்களுக்கு இயற்பெயர் கிடையாது. குப்பைச் சித்தர், அழுகணிச் சித்தர், சங்கூதிச் சித்தர் என்றவாறாய் காரணப்பெயர் நிலைத்து நிற்க்கும். இடியாப்ப சித்தர், பூண்டிச் சித்தர், தொள்ளைக்காது சித்தர், தடிதூக்கி சித்தர், சுரைக்காய் சித்தர், தொழுப்பேட்டு சித்தர், பன்றிமலை சித்தர், கழுவெளிச் சித்தர் – இவை யாவும் காரணப் பெயர்கள்.

ஏற்றந் தரும் இரு வழிகள்

இறைவனை அடைய – பக்தி, ஞான, கர்ம, யோக மார்க்கங்கள் எனப்பல உள்ளன. தவங்கள் செய்து விரதங்கள் இருந்து நாம சங்கீர்த்தனமும், கோயில் திருப்பணிகளும் மற்றொரு வழி.
இரண்டாவதின் மூலம் இறைவனை எளிதில் அடையலாம். இவ்வுலகில், மறு உலகிலும் பல காரியங்களைச் சாதிக்க பூக்கள் வழி வகுக்கின்றன. அவற்றுள் சிலவற்றை பற்றி இங்கு காண்போம். ஆம், பூக்கள் தரும் புனிதங்களைக் கொண்டு புனிதமான இறைவனை எளிதில் அடைந்திடலாம். இதுவும் பூத்தவமே!
கட்டுப்பாடு இல்லாத மன ஓட்டங்களும், எண்ணங்களும் தாம் மனிதனை அலைக்கழிக்கின்றன அல்லவா? முதலில் எந்தெந்த எண்ணங்கள் எந்தெந்த நல்ல காரியங்களுக்கு உதவியாக உள்ளன என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பூக்களின் நறுமணம், அவ்வப்போது நற்சிந்தனைகளை, நல்எண்ணங்களை எழுப்பும், எனவே பூக்களின் இடையே வாழ்தலே நன்று.
இந்தக் கலியில் பார்வைக்குக் கெட்டதாகத் தெரிவதெல்லாம் கெட்டவையாக இருப்பதில்லை. நல்லவையாகத் தெரிவதெல்லாம் உண்மையில் நல்லவையாக இருப்பதில்லை. எனவே தீர விசாரித்து அறிய வேண்டும். இதற்குப் பூக்களின் நறுமணங்கள் உதவும்.
இதற்காக எப்போதும் கையில், பையில் – ஆலயத்தில், வீட்டில் பூஜித்த புஷ்பப் பிரசாதங்களை எப்போதும் கை வசம் வைத்திருக்க வேண்டும். கோயில் பூப் பிரசாதம் கையில் இருந்தால் தீய சக்திகள் ஒரு போதும் அண்டாது. இது காப்பு ரட்சையாயும் செயல்படும்.
மஹான்களும் பூ, குங்குமம், அட்சதை போன்றவற்றை வைத்து ஆசீர்வாதம் செய்வர். காரணம் அவர்களுடைய ஆசீயை நேரடியாய்ப் பெறும் யோகசக்தி, மனப் பக்குவம் நமக்கு இல்லாததால், இடையில் புனிதசக்தி நிறைந்த பூக்கள் பயனாகின்றன.
இவ்வாறு ஆசீர்வதிக்கையில் படே சாஹிப் சித்தர், பரமாச்சார்யாள் போன்ற சித்தர்களும், மகான்களும் முனிவர்களும் சிலருக்கு கூடுதலாய் அனுகிரகம் செய்வது போல் தோன்றும். அப்படி அல்ல. உத்தமர்கள் எப்போதும் காண்பது, அவரவர் உள்ளிருக்கும் ஆன்மாவையே!
சித்தர்களும், மகான்களும் பூஜை செய்வதோ, வேண்டுவதோ – மற்ற அடியார்களுக்காகவும், பக்தர்களுக்காகவும்தான், நம்மை போல் அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்பதாய்ச் சுயநலமாய் அல்ல.
நம்முள் யார் அவ்வாறு பிற ஜீவன்களுக்காகச் சேவை செய்கின்றார்களோ அவர்களுக்குக் கூடுதலாய்த் தம் ஆன்மசக்தியை அவர்கள் அளிக்கின்றார்கள். இதையே நாம் வேறு விதமாய் புரிந்து கொள்கின்றோம்.
நம்மை விடப் புனிதமானவர்கள் உலகில் உண்டு என்பதே இதில் நாம் பெறும் பாடம். இதை மனசாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாமல் ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். இவ்வாறு மஹான்கள் ஆற்றும் ஜபமும், தவமும், பூஜையும் பூக்கள் போன்று பிறருக்காகவே.
ஆனால் கலியுக மனிதர்களாகிய நாமோ நம் வேவைக்காகவே எப்போதும் வேண்டுகிறோம். வேண்டுவது உண்மையாகவே நமக்குத் தேவையா, அதனால் பயன் உண்டா என்று எண்ணிக் கூட பார்ப்பதில்லை.
ஏதாவது தேவை என்றால் நினைத்த உடனே இறைவனிடம் வேண்டி விடுகின்றோம். இதற்காக எத்தனை பூஜைகள், வழிபாடுகள், நமஸ்காரங்கள் செய்கின்றோம்? முறையானவற்றைக் கேட்பதில் தவறில்லை! கேட்பதற்கும் எல்லை வேண்டும் அல்லவா. பூக்களோடு பூஜித்தால் எண்ணங்கள் முறைப்படுத்த பெறும்.
சந்தியாவந்தனம், காயத்ரீ ஜபம், பூஜைகளை ஏன் தலைமுறை தலமுறையாக ஓரளவேனும் செய்து வருகின்றோம்? நம் முன்னோர் செய்ய சொன்னார்கள், அவர்களும் செய்தார்கள், பலன்களை அடைந்தார்கள், இதில்தான் உண்மையான சந்தோஷம், திருப்தி மன அமைதி கிடைக்கின்றது.
பழமையை, தொன்று தொட்டு வந்ததைக் கடைபிடிப்பதில்தான் நிரந்தரமான ஆனந்தமும், பரிபூரணமான திருப்தியும் கிட்டுகின்றன என்பதை நன்கு உணர வேண்டும். தீபாவளி, பொங்கலைக் கொண்டாடுகையில் ஊரே, நாடே சந்தோஷப்படுகின்றதே!
இடையில் வந்த தவறான கடைபிடிப்பாய், காலையில் (அதுவும் நாயுடன்) வாக்கிங் போகும் போது, ஷூவைக் கூடக் கோயில் வாசலில் கழற்றாது கும்பிடும் அவல நிலைக்கு எவரும் ஆளாகக் கூடாது. பழமையைக் கை விட்டதால் வந்த ஒழுக்க கோளாறு இது.
நாயுடன் அதிகாலையில் வெளிச் செல்வோர், அதிகாலையில் கோயிலுக்குச் செல்ல மறுப்பதேனோ? இதே வினாவைத்தான் வாக்கிங் செல்லும் போது கூட நாயும் மனிதனை அடிக்கடி கேட்கின்றது. ஆனால் நாய் பாஷை தெரியாததால், ”உஷ், சும்மா இரு, சும்மானாச்சும் குலைக்காதே!” என்று மனிதன் அதட்டி தட்டி விடுகின்றான்.

நாய்களுக்கு பூக்களின் மகத்துவம் தெரியும். பூ நன்றாக வாசனையாய் இருப்பதும் தூர இருந்தே அதற்கு மிகவும் நன்றாகவே தெரியும், இருப்பினும் அருகில் சென்று முகர்ந்து பூவின் யோகமணத்தைப் பெற்று பயனை அடைந்து கொள்கின்றது. ஆனால் பூக்களின் புனிதத்தை அறிந்தாலும், மனித குலம் தினமுமே பூக்களைப் பயன்படுத்துவது இல்லையே!
நமக்குப் பெரியோர்கள் தந்துள்ள எளிமையான வழிபாடுகள் பூக்களைப் போல் புனிதமானவை. அதாவது புனிதமானதைக் கடைபிடித்தால் நல்வழியும் ஆகும், திருப்தியும், சந்தொஷமும் கிட்டும். இதுவும் பூக்கள் தரும் பாடம்.
ஒவ்வொரு பூவும் தன் நிறத்தால், மணத்தால், வண்ணத்தால் பலருக்கும் ஆனந்தம் தந்து கடைசியில் தானே காய்ந்து ஒரே நாளில் முக்தி அடைவதாய் சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள் உரைப்பார். இவ்வாறு அன்றைய நாளில் முக்தி அடைய இருக்கும் புனிதமான ஒரு பூ எனும் ஜீவனை, ஜீவியை, பூவைத் தொட்டு, எடுத்து இறைவனுக்குச் சார்த்துதல் அதற்கான முக்தியை முன்னரே கூட்டித் தரும் அருட்சேவை அல்லவா. தன்னால்தான் முக்திக்கான நல்வழிகளை கடைபிடிக்க முடியவில்லை, ஒரு பூவிற்கு அதற்கான தெய்வீக வாய்ப்பை அளிக்கலாமே!
வாழ்க்கையில் இறைவழிபாட்டில் கழியும் நேரமே உண்மையாகச் செலவான நேரம் என்று உரைப்பார் சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள்.
தரையில் உட்கார்ந்து பூக்களை இட்டு அர்ச்சித்துப் பூஜித்து வர வேண்டும். ஆனால் பூஜைகள் என்றால் உட்கார்ந்து பூஜிப்பது மட்டுமல்ல.
அலுவலகத்தில் இருக்கும் போதும், பிரயாணம் செய்யும் போதும், நடக்கும் போதும், சும்மா இருக்கும் போதும் மனதினுள் ஓடை போல் காயத்ரீ மந்திரத்தை அல்லது தெரிந்த மந்திரத்தை ஒலித்துக் கொண்டிருப்பதும் பூஜைதான். மனதினுள் அருணாசலத்தை கிரிவலம் வருதலாய் பாவனை செய்வதும் பூஜைதான்.
மூன்று வேளைகளிலும் சந்தியா வந்தன வழிபாடுகளை முறையான காலத்தில் செய்ய வேண்டும். இது ஜாதி பேதமின்றி எல்லோருக்கும் உரித்தானதே, காலை சூரிய உதயம் ஆவதற்கு முன்பாகவும், மதியத்தில் தலைக்குமேல் சூரியன் இருக்கும் நேரத்திலும், மாலை சூரியன் மறைவதற்கு சற்று முன்பாகவும் தான் அர்க்யம் விட வேண்டும். காயத்ரீ மந்திரத்தை எப்போது வேண்டுமானாலும் ஜபிக்கலாம். கொக்கு மந்தாரை எனும் புஷ்பத்தை பார்த்து கொண்டே ஸ்ரீ காயத்ரீ மந்திரத்தை ஜபித்தால் பன்மடங்கு பலன்கள் கிட்டும்.
சூரிய நமஸ்காரம் என்பதும் அனைவருக்கும் முக்கியமானதே. இப்போதெல்லாம் டீவி, சினிமா, கம்ப்யூடர் காரணமாக சிறு வயதிலேயே கண்ணுக்குக் கண்ணாடி அணிய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டு விடுகின்றது. காயத்ரீ மந்திரத்தைச் சிறு வயதிலேயே ஜபித்தல், சூரிய நமஸ்காரம் ஆற்றுதல், தினமும் உணவில் கருவேப்பிலை சேர்த்தல், வாராந்திர எண்ணெய் நீராடல் போன்றவற்றைக் கடைபிடித்தால் கண் பார்வை நன்றாக இருக்கும். கண்களுக்கு சுவாமிக்குச் சார்த்திய நந்தியா வட்டைப் புஷ்பத்தை வைத்து வந்தால் கண்களுக்குக் குளிர்ச்சியாய் இருக்கும், கண் பார்வை விருத்தி ஆகும்.
“காமம் புகு முன் காயத்ரீ புக வேண்டும்” என்பது பழமொழி. சிறு வயதிலேயே…… அதாவது காம எண்ணங்கள் பிள்ளைகளின் மனதில் புகும் முன்னரேயே பூணூல் இட்டு காயத்ரீ மந்திரத்தை ஜபித்து வந்தால் நல்ஒழுக்கம் வாழ்வில் நன்கு பரிணமிக்கும். தேவையற்ற காம எண்ணங்கள் உள்ளே புகாது. பூணூல் என்பது அனைவருக்கும் உரித்தானது, குறித்த வகையினருக்கு மட்டுமல்ல. பூணூலை “வட்ட காயாம் பூ” என்று போற்றுவார்கள்.
முற்காலத்தில் ஆலயங்களில் தினமும் அனைத்து மூர்த்திகளுக்கும் பூணூல் சார்த்தும் முறை இருந்து வந்தது. இதனை மீண்டும் தொடர வேண்டும். யாராவது ஆலையங்களுக்குப் பூணூல்களை அளித்தால்தானே இது சாத்தியமாகும்!

இறைவனைக் காணும் பாதையில் செல்ல

இப்போதேல்லாம் பலருக்கும் தாம் நிறைய பூஜைகள் செய்வது போலவும், செய்தது போதும் என்ற எண்ணமும் வந்து விடுகின்றது. கோயிலுக்குப் போய் வருவதால் விளையும் பலன்கள், தீய எண்ணங்களில் கரைந்து விடுகின்றன என்பதை மனித குலம் உணர்வதில்லை. செய்த பூஜையில் கிட்டிய புண்ணியம், தவறான பார்வை, தவறான எண்ணங்களில் படுவேகத்தில் கழிந்து போவதை பலரும் அறிவதில்லை.
நாம் செய்யும் பூஜைகள், கோயில் தரிசனம் சந்தியாவந்தன வழிபாடு, சூரிய நமஸ்காரம், ஜபங்கள் எல்லாம் நமக்குத் தருவது ஒன்றைத்தான். அது இறைவனைக் காணும் பாதையில் நம்மைக் கொண்டு போய் விடுவதுதான். நற்பாதையில் கொண்டு போய் விட்டு விட்டால் இறைவனைக் கண்டுவிடமுடியுமா? நல்ல வினா.
இதற்கான விளக்கங்களை நமக்காக வேண்டி போகர், புலிப்பாணி, புலஸ்தியர் கேட்டு நமக்கு விளக்கங்களை அளித்துள்ளனர். இவை சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள் போன்ற அகஸ்திய குல தீபப் பிரகாசிகள் மூலம் நம் சமுதாயத்தை அடைகின்றன.
பூஜை, புனஸ்காரங்கள், அனுஷ்டானங்கள் இறைவனைக் காட்டும் பாதையில் கொண்டு போய் விடுகின்றன. அப்படி என்றால் அங்கிருந்து இறைவன் கோயிலை அடைய வழி எதுவோ?
குரு: விரதங்கள், வழிபாடுகள் எல்லாம் நற்பாதையில் அழைத்துச் சென்று கோயிலின் வாயில் வரைதான் சென்று விடும்.
பூக்களும் விரதம் இருப்பதுண்டு. இவ்வாறு விரதம் இருக்கும் பூக்கள் எளிதில் வாடாது. கூடுதலாய் நறுமணத்துடன் இருக்கும். விரதம் இருப்போர் இவற்றைக் கண்டறிந்து விரத நேரத்தில் அருகில் வைத்து கொள்ள வேண்டும்.
விரதம் என்றால் ஒருவேளை சிற்றுண்டி உணவிற்கு பதிலாக நீராக அருந்துவது, நடுவில் விரதத்தை நிறுத்தி, பின்னப்படுத்தி உண்பது இவை விரதமாகாது. உணவு உண்ணாமல், நீர் கூட அருந்தாமல் இறை நினைவுடன் இறைநாமம் விடாமல் கூறி விரதமிருந்தால், அதுவே உண்மையான விரதம். இத்தகைய விரதங்கள்தாம் இறைவன் கோயில் வாசல் வரை கொண்டு போய் விடும்.
வீட்டில் விளையும் புஷ்பத்தைத் தொடுத்து அருகில் உள்ள பழமையான ஆலயத்திற்குத் தொடர்ந்து அளித்து வந்தால், இவ்வரிய பூச்சேவையின் ஆன்ம சக்தியால் ஆலய பூமிக்கும், அந்தந்த வீட்டு பூமிக்கும் ஆன்மசக்தி நீரோட்ட சக்தி உண்டாகும். இதுவும் கோயில் வரை சென்று வழி காட்ட வல்லது.
கோயில் வாயிலையும் கடந்து உள்ளே இறைவனிடம் அழைத்துச் செல்லும் ஆன்மயோகசக்தியானது ஒருவர் செய்யும் தான, தர்மத்தால் மற்றும் இறைத் திருப்பணியால்தான் கலியில் எளிதில் கிட்டும்

“உள்ளார்ந்த ஆர்வத்துடன் இட்ட தானத்திற்கும், உகந்து செய்த தர்மத்திற்க்கும் கோயிலின் வாசலையும் கடந்து செல்லும் பலாபல சக்தி உண்டு.”
“ஓடியிட்ட பிச்சையும், உகந்து செய்த தர்மமும், சாடி விட்ட குதிரை போல் தர்மம் வந்து காக்குமே!”
(அகத்திய கிரந்த மொழி)

அகத்திய கிரந்தம்
அகத்திய நாடி

அகத்திய கிரந்த மொழி என்றால் எழுதாக் கிளவியாய் வேத மந்திரங்கள் போல் பரவெளியில் நிறைந்து பரந்து சாசுவதமான அமிர்த வாக்காய்ச் சதுர் கோடி யுகங்களிலும் இருப்பவை. இவற்றில் அபூர்வமான, இதுவரையிலும் எவரும் மொழிந்திடாத அபூர்வமான வேதமா மந்திரங்கள், நான்கு யுகங்களிலும் ஜீவன்கள் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள், ஜீவன்கள் அடையும் இன்ப துன்ப விளக்கங்கள், இடர்களை, நோய்களை அந்தந்த யுக நியதிக்கு ஏற்ப களையும் வழி முறைகள் போன்றவை தீர்க தரிசனமாய் இவற்றில் அளிக்கப் பெற்றிருக்கும்
சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள் போன்ற அகத்திய குருவழி மூல தீபங்களாம் தக்க சத்குரு மூலமாகவே இவற்றை வானில் இருந்து கிரகித்து ஈர்த்துப் பெற்றிட முடியும். அகத்திய நாடி என்றும் முற்காலத்தில் இதனை உரைப்பர். ஆனால் ‘நாடி’ என்றால் தற்காலத்தில் வைத்தீஸ்வரன் கோயில் நாடி ஜோதிடம் என்றே பலரும் அர்த்தம் கொள்வதாலும், பலரும் அகத்திய நாடி ஜோதிடம் என்று போட்டுக் கொள்வதாலும் அகத்திய நாடி என்ற பதத்தையே ஆன்மீக ரீதியாகப் பயன்படுத்தாமல் இருத்தலே நலம் போல் தோன்றுகின்றது. இதனாலும் அகத்திய குருவாய்மோழி கிரந்தங்கள் என்றே குறிப்பிட வேண்டியதாகின்றது.
சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகளின் ஆனிமீகப் பேருரைகளில், வானிலிருந்து அந்தந்த தருணத்தில் ஈர்த்து அளிக்கப் பெறும் இத்தகைய அகத்திய நாடி கிரந்த குருவாய் மொழி பாக்கள், அமிர்த மழை போல் தானாய்ச் சுயம்பாய்ப் பொழிவதைப் பலரும் கண்டிருக்கின்றார்கள், கேட்டிருக்கின்றார்கள், ஒலிநாடவில் தற்போதும் கேட்டிடலாகும்.
ஆக, இறைவனைக் காண்பதில் இத்தனை ஆன்ம சக்திகளின் உதவி தேவை. தானமும், தர்மமும் கோயிலின் வாசலைக் கடக்கும் என்றால், எந்தச் செயல்தான் இறைவனைக் காட்டும்? அருமையான ஆத்மவிசார வினா.
குரு: இறைவனைக் காட்டும் பாதையில் வந்து சேர்ந்திட பூஜைகள், சூரிய நமஸ்காரம், சந்தி, ஜப வழிபாடுகள் தேவை. அப்பாதையில் முன்னேறிக் கோயிலை அடைவதற்கு விரதங்கள் தேவை.
இவைகளினால் ஒருவன் இறைவன் இருக்குமிடமாகிய கோயிலினுள் வர முடியும். அக்கோயிலினுள் இன்னமும் உட்செல்வதற்கோ ஓடியிட்ட பிச்சையும், உகந்து செய்த தர்மமும் தேவை. வேறு எவற்றுலும் அவ்வளவு எளிமையாய்ப் பாமரர்க்கும் துணை ஆவது போல் கலியில் எளிதில் பல கோடி சூரிய பிரகாசமுள்ள இறைவனைக் காண முடியாது.
திருவிழாக்களில் இறைவனைத் தரிசிப்பது, தீர்த்தம்-தலம்-மூர்த்தி தரிசனம் இறைவனைக் காட்டுமா?
பூஜைகள் நடக்காமல் இருக்கும் கோயில்களில் பூஜை செய்யச் செய்வது இறைவனைக் காட்டுமா?
இவை யாவும் இறைவழியில் நடத்திச் செல்லும் நன்முறையிலான விரதப் பாதையாகும். பலரும் தேடிக் கொண்டிருப்பவை, இந்தப் பாதையில் இருந்து அவ்வப் போது சறுக்காது நிலை நிற்பதே பெரிய சாதனைதான். ஆலயங்களுக்கு நடந்தே சென்று பூக்களை அளிக்கும் கைங்கர்யத்தை மேற்கொண்டு வந்தால், இந்தப் பாதையில் சீராய்த் துலங்கிட முடியும்.
விரதம் என்பது உண்ணாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல, விளக்கில்லாத கோயிலில் விளக்கேற்றுவது என்ற திடமான எண்ணமும் விரதம்தான்.
ஒருவருடைய தேவை அறிந்து செய்யும் தானம் இறைவனைக் காட்டுமா?
இவை எல்லாம் இறைவனைக் காட்டுவதற்கு அருகில்தான் அழைத்துச் செல்லும். இவை மட்டுமே இறை தரிசனத்திற்குப் போதாது. இதற்கு மேலும் உத்தம நிலைச் சேவைகள் உண்டு.

நாரத மகரிஷியிடம் ஒரு சமயம் ஸ்ரீமஹாவிஷ்ணு எண்ணை வழியும் கிண்ணத்தைத் தந்து கீழே சிந்தாமல் “உலகை சுற்றி வா” என்றவுடன், கிண்ணத்தையே நினைவில் கொண்டு நாரதர் உலகைச் சுற்றி வந்தார் என்ற புராண அனுபூதியை நன்கறிவோம். அவ்வபோது ஒரு முறை கூட நாராயண நாமத்தை மாமுனிவரால் கூற முடியவில்லை என்பதை இறுதியில் அவரே உரைவித்தார். எனவே மாமுனிகளுக்கே இத்தகைய பலத்த சோதனை என்றால், பல இன்னல்களுக்கு நடுவில் வாழ்க்கையை நடத்தும் கலியுக மக்களுக்கு என்னதான் நல்வழி? எளிய வழியில் இறைவனை அடைவதற்கு பூலோக மக்களுக்கான நல்வழி யாதோ?
நாரதர் ஒரு பெரும் மகரிஷி. மேற்கண்ட புராண வைபவத்தின் படி, நமக்காக இறைவன் நாரத மாமுனி மூலம் ஒரு பாடத்தைக் கற்பித்தான். கலியில் பூலோக மக்கள் காட்டிற்குச் சென்று தவம் செய்ய வேண்டாம். பெரிய பெரிய யாகங்களும், ஹோமங்களும் செய்ய வேண்டாம். இறை நாமத்தை எளிமையாய் பக்தியுடன் கூறி வந்தாலே போதும் என்பதனை உலகிற்கு உணர்த்திடவே இந்த அனுபூதி விளைந்தது.
இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது?
ஒரு காரியம் செய்யும் போது, மனம் அதில் ஈடுபட்டுவிட்டால், எந்தச் சுற்றுப்புறச் சூழ்நிலையும் தெரியாத வண்ணம் அதில் ஈடுபட்டுச் செய்ய வேன்டும் என்பது முறை. இந்த ஒருமிப்பிற்கு பாரிஜாதப் பூவினாலான பூஜை நன்கு உதவிடும்.
மஹாபாரதப் புராணத்திலே ஒரு சம்பவம்… துரோணர் தன்னுடைய சீடர்கள் அனைவரையும் நிற்கச் செய்து ஒரு இலக்கினைக் காட்டி குறி வைக்கச் சொல்கிறார். ஒவ்வொருவரிடம் குறி பார்க்கையில் என்ன தெரிகின்றது என்று கேட்கின்றார்.
ஒருவர் பரந்த ஆகாயமும் அதன் முன்பு மரமும் அதனில் குறிவைத்துள்ள பழமும் தெரிகிறது என்கிறார். மற்றொருவர் மரமும் அதில் உள்ள இலைகளும் பழங்களும் தெரிகின்றன என்றார். மற்றொருவர் மரத்தின் கிளையும், பழங்களும் தெரிகின்றன என்கின்றார்.
                இறுதியில் அர்ச்சுனனிடம் கேட்கின்றார் துரோணர். அதற்கு அர்ச்சுனன், “குறி வைத்துள்ள பழம் மட்டுமே தெரிகின்றது!” என்கிறான்.
                ”சபாஷ்! அதுதான் உண்மையான குறி!” என்கிறார் துரோணர்.
நாம் செய்யும் நர்காரியத்தில் ஐம்புலன்களும் அதில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது, இறைவனை மட்டுமே ஒரே குறியாய் நினைப்பது சாத்தியமாகுமா? இயலும், பூக்களின் துணையால்.
இங்கு பூக்களின் பங்கு உண்டு. ஐந்து வகை வாசனைப் புஷ்பங்களை குரு ஹோரை நேரத்தில் தொடுத்து இறைவனுக்குச் சார்த்தி வந்தால் பிள்ளைகள் கல்வியில் நன்கு கவனம் செலுத்துவர்.
குரு: ஒரு செயலில் ஈடுபடும் போது, ஐம்புலன்களும் ஒடுங்கும் போது, சுவாசம், இருதயம் துடிப்பு தனித் தனியே நடைபெறுகிறதுதானே. உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் வெவ்வேறு ஆணைகளைப் பிறப்பிக்கும் மூளையும் வேலை செய்து கொண்டுதானெ உள்ளது. உதிரம் ஓடிகொண்டுதானே உள்ளது.
இது போல், சிறு வயதில் இருந்தே உள்ளுக்குள் இறைநாமம் சொல்லிப் பழகியிருந்தால், எந்த காரியத்தில் ஈடுபட்டிருத்தாலும் மனம் இறைநாமத்தை, இறைமந்திரத்தை சொல்லி கொண்டே இருக்கும்தானே உறங்கும் போதும் விழித்திருக்கும் போதும் இறைவன் சிந்தனையே என்பதே உத்தம் இறை அடியார்களின் பவித்ரமான நிலை. இதை அடைந்துள்ளோமா என்று இறைவழி நடக்கும் அப்யாஸிகள் அவ்வபோது தம்மைச் சோதனை செய்து கொள்ள வேண்டும்.
மஹான்கள் விழிப்பு, உறக்க நிலை இரண்டிலுமே எப்போதும் இறைச் சிந்தனையில் மட்டுமே லயிக்கின்றனர்.
வீட்டில் பூஜையறையில் வெள்ளைத் தாமரைப் புஷ்பத்தை வைத்து போக வர இதனை தரிசித்துக் கொண்டிருந்தால் இறைச் சிந்தனை அடிக்கடி ஏற்படும். தவறுகளுக்கு ஆளாகாதும் காக்கும்.
வாய் திறந்து பாடுவீர்!
வாழ வழி காணுவீர்!
இறைவனை எளிதில் காட்டும் நற்செயல்கள் யாதோ?
இரண்டு நற்செயல்கள். ஒன்று நாமசங்கீர்த்தனம், மற்றொன்று கோயில் திருப்பணிகள்.
வாயைத் திறந்து இறைவனை பாடுவது நாம சங்கீர்த்தனம். நன்றாகப் பாடுவதோ, நல்ல சங்கீத அறிவோ இங்கு முக்கியமில்லை. வாயை திறந்து இறைநாமம் சொல்வது மிகவும் முக்கியம். முணுமுணுப்பதல்ல.
இறைவனைப் பற்றி வாயாரப் புகழ்வதும் பாடுவதும் இறைவனை காண வழி செய்கின்றன.
இரண்டாவதாய் வரும் கோயில் திருப்பணி என்றவுடன் கும்பாபிஷேகம் செய்வது, புதுக்கோயில் கட்டுவது என்பது பொருள் அல்ல. பழமையானதும், குடமுழுக்கு ஆகியும் சரியாக பராமரிக்கப்படாமல் உள்ள தொன்மையான கோயில்களை உழவாரத் திருப்பணியால் சுத்திகரிப்பதும் அரிய ஆலயத் திருப்பணியே. உண்மையில் தக்க சத்குரு மூலம் சத்சங்கப் பூர்வமாய் ஆற்றும் உழவாரத் திருப்பணிகளில் கிட்டும் அபரிமிதமானதும், மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததுமான புண்ணிய சக்தி வேறு எங்கும், எவ்விதத்திலும், எந்த லோகத்திலும் கிட்டவே கிட்டாது என்பார் சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள்.
ஆலயப் பிரகாரங்களில், கோபுரங்களில், விமானங்களில் சிறு செடிகள் முளைத்திருந்தால் அவற்றைப் பிடுங்கிச் சுத்தம் செய்வதும் ஒரு திருப்பணியே. விளக்கே இல்லாத கோயிலில் விளக்கேற்றுவது ஒரு பெரும் திருப்பணியாகும்.
இவ்வாறு உத்தமக் கோயில் திருப்பணிகளைச் சற்றும் செலவில்லாமல் செய்ய வழி இருக்கும் போது, அதனை செய்யாது விடுவது பெருந்தவறுதானெ?
அலுவலகம் செல்வோர் மற்ற நாட்களில் முடியாவிட்டாலும் விடுமுறை நாட்களிலாவது கட்டாயமாகக் கோயில் திருப்பணிகளைச் செய்து வர வேண்டும்.
இவ்வாறாய்க் கலியில் நாம சங்கீர்த்தனமும் (இறைநாமம் பாடுதல்), கோயில் திருப்பணியும் செய்வதே, இறைவனை நேரில் காட்டும் எளிமையான ஆனால் சக்தி வாய்ந்த வழிபாடுகள். பூக்களைத் தொடுத்தவாறே பாடுதல் மிகச் சிறந்த கலியுக தவம்.

சத்குரு கீழ் நாமசங்கீர்த்தனமும், கோயில் திருப்பணியையும் ஆற்றி வந்தால் இறைவனை நேரில் காட்டும் என்பதை உணர வல்லார் பெரும் பாக்கியசாலிகளே.
பிறந்தவுடனே எவரும் பெரியவர்களாக ஆகி விடுவதில்லை. எடுத்தவுடனேயே எம்.காம், எம்.சி.ஏ ஆகி விட முடியுமா? படிப்படியாக தான் வளர்ந்து படிக்கின்றார்கள். இதே போல், ஒவ்வொருவரும் செய்யும் திருப்பணிகளும் நாம சங்கீர்த்தனமும் அவரவரை இறைவனைப் படிப் படியாய் காண வழி செய்கின்றது.
கல்லூரில் கல்வியில் ஒரு பி.எஸ்.ஸி, பீ.காம் டிகிரி, டிப்ளமா வாங்குவதற்குப் பதினேழு, பதினெட்டு வருடங்கள் காத்திருக்கப் பொறுமை உள்ள மனிதனுக்கு, இறை தரிசனத்திற்காகக் காத்திருக்க பொறுமை இல்லையா என்று ஆணித்தரமாக வினவுவார் சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள்.

வாழ்வில் பரிசுத்தமான, நீடித்த பொறுமையைப் பெறுவதற்கு புதன் கிழமை தோறும் துளசி தளங்களைத் தாமே தொடுத்து பசுக்களுக்குச் சார்த்தி வழிபட்டு வர வேண்டும்.
கூத்தனூர் சரஸ்வதி கோயில் அருகே உள்ள இஞ்சிக்குடி சிவாலயத்தில் அருளும் அமர்ந்த கோல சாந்தபார்வதி அம்பிகைக்குத் தாமே தொடுத்த நறுமணப் பூக்களைச் சார்த்தி வணங்கி வருதல், வாழ்வில் சாந்தத்தைப் பெற்றுத் தந்திடும்.

புள்ளிக் கோலங்களின் புனிதம்

கோயில்களில் அரிசி மாவினால் கோலம் போடுவது ஒரு சிறந்த திருப்பணியாகும். இதைச் செய்ய வேண்டியது ஒவ்வொருவருடைய கடமை ஆகும். இதனால் பல நன்மைகள் கோலம் போடுவோருக்கு மட்டுமல்லாது, சமுதாயத்துக்கும், பிற ஜீவன்களுக்கும் விளைகின்றன.
எந்த இல்லத்தின் முன்னும் புள்ளி மாக்கோலங்கள் இருந்தால் அவ்விடத்தில் தீயசக்திகள் அண்ட இயலாது. இவ்வகையில் கோலங்கள் வீட்டை காக்கும் ரட்சைகளும் ஆகும்.
புள்ளி கோலங்களை நானிலத்து நட்சத்திரப் பூக்கள் என்று போற்றுகின்றனர். கோயிலில் இடும் கோலங்கள், நம்முடைய வாழ்நாளில் ஏற்படும் பல சிக்கல்களிலிருந்து நம்மைக் காப்பாறுகின்றன, எப்படியோ?
கோலங்கள் எல்லாம் பீஜாட்சர சக்திகள், பித்ரு லோக தேவதைகள் வந்தமரும் சக்கரங்கள், யந்திரங்கள் ஆகும். ஓரிடத்தில் கோலம் போட்டவுடனேயே அதனுடைய யோக யந்திரச் சக்கரக் கோணத்தால் அந்த இடமே பரிசுத்தம் ஆகி விடுகின்றது. இது அதிஉத்தம சமுதாய சேவை அல்லவா. வீட்டில் கோலம் போட்டாலும் அப்பகுதியைச் சுத்திகரிக்க வல்லதாகும். ஆலயத்தில் புள்ளிக் கோலம் இட்டாலோ ஊரையே, பரவெளியையே சுத்திகரிக்கும். கோலத்தினுள் இருக்கும் புள்ளிகள் கூட கூட கோலத்திற்கான அருளும் சக்திகள் மிகும்.
கோலத்திலும் புனிதமான பூக்களின் பங்கு உண்டு. பல கோலங்களும் பூக்களின் அமைப்பைக் கொண்டிருக்கும். துர்க்கா, லக்ஷ்மீ, சரஸ்வதி மூன்று தேவியரும் மேரு மலையில் இட்ட பூக்கோலங்களைப் பார்த்துத்தான் சிருஷ்டியின் போது பிரம்ம மூர்த்தி ஜீவன்களின் வடிவங்களை ஆக்கினார்.
மார்கழி மாதத்தில் வீட்டு வாசலில், தெருவில், கோயிலில் கோலம் இட்டு நடுவில் பசுஞ் சாணி உருண்டை மேல் பறங்கி பூவை வைப்பார்கள். பசுஞ் சாண உருண்டை என்பது கோலோகம். கோலம் என்பது பிரபஞ்சத்தைக் குறிக்கும். பறங்கியின் மஞ்சள் நிறம் ஸ்ரீசுபஸ்ரீ எனும் மங்கள தேவதா மூர்த்தியை குறிக்கும். இந்த வடிவமே சுபமங்கள லோகத்தின் வடிவம் என்பதால் எங்கெல்லாம் இவ்வாறு பறங்கி பூ வைத்த கோலம் தென்படுகின்றதோ, அங்கு மங்கள தேவதைகள் உடனேயே பிரசன்னமாகி, இவ்வாறு வரைந்து வைத்தோருக்கு நல்வரங்களை வார்த்து செல்வர்.
எத்தனையோ நல்ல விஷயங்களைக் கேட்டாலும், கேட்கும் வரை அதனைச் செய்ய நினைக்கும் மனம், சிறிது நேரம் கழித்து அதே நிலையில் இருப்பதில்லையே! இதற்கு காரணம் என்ன?

பூக்களின் பிறப்பு

குரு: மனம், நாம் சொல்கிறபடியெல்லாம் கேட்காது. ஒருவர் ஒரு விஷயத்தைக் கூறினால், உடனே அதைச் செய்ய வேண்டும் என்று மனம் நினைக்கும். இது சொல்பவரின் வெற்றி. ஆனால் அதனையே நினைத்து செயலில் கொண்டு வந்தால்தான். கேட்டவருக்கு வெற்றி.
சந்திர மூர்த்திதான் உலக ஜீவன்கள் அனைத்திற்கும் மனகாரகர். பெரும்பாலான பூக்கள் மலர்வதும் சந்திர ஒளியில்தான். மனஉலகிற்கான கிரஹ மூர்த்தி. மனம்தானே மனிதனை ஆட்டிப் படைகின்றது. சந்திர பகவான் அருளிருந்தால் தான் மனம் அடங்கும்.
சந்திர மூர்த்தி ஒரு சமயம் மேரு மலையில் கடுந்தவம் செய்தார். தீக்கற்களிடையே நின்று பல காலம் தவம் நிகழ்ந்தது. சந்திரரின் தவம் ஏன், எதற்காக என்று அறியாத தேவர்கள், பலர் ஆச்சிரியத்துடன் சந்திர மூர்த்தியைப் பார்த்தார்கள். உடல் தேயத் தேயத் தவமிருந்தார் சந்திரன். அப்போது திடீரென்று அவர் முன்னால் ஒரு தீப்பிழம்பு தோன்றி, பதினாறாகப் பிரிந்தது. ஒவ்வொரு பிழம்பும் ஒவ்வொரு நற்காரியத்தைச் செய்தது.
ஒரு பிழம்பு கற்களைக் குளிர வைத்தது. மற்றொரு பிழம்பு அந்தந்த இடங்களில் தாவரங்களை வளர்த்தது. மற்றொன்று தாவரங்களுக்கு உயிர் ஊட்டியது. இவ்வாறாய் நிகழ்ந்து வர…. கடைசிப் பிழம்பில் அனைத்துப் பிழம்புகளும் ஒன்று சேர்ந்து அம்பிகையாய் உருவெடுத்தது.
சந்திர பகவான் அம்பிகையை வணங்கிட…. அம்பிகை அமிர்த தாரைகைகளை சந்திர பகவான் கைகளில் அளித்தனள். அதனை உண்ணும் போதும் பல அமிர்த தாரகைத் துளிகள் தெறித்தன. அச்சிறு அமிர்த புஷ்பத் துளிகளில் இருந்து எண்ணற்றப் பூக்கள் தோன்றின. மேலும் பல வகைகளிலும் பூக்களின் தோற்றம் ஏற்பட்டன.
அமுதமயச் சந்திர பகவானின் சீதள கிரணங்களின் அருந்தவத்தால்தான், பூக்களுக்கு இவ்வளவு மென்மையும், மணமும், வண்ணமும் கிட்டி உள்ளன. இவ்வாறாய் அம்பிகையின் திருகர ஸ்பரிசம் பெற்ற அமிர்த தாரகைகளே பூக்களாகி பூமிக்கு வந்துள்ளன.

அகஸ்தியர்தாம் இவ்வரிய தெய்வீக ரகசியங்களை சனகாதி முனிவர்கள் மூலமாய் உலகிற்கு முதன் முதலில் உணர்த்தியவர். மென்மேலும் பல வகைகளிலும் அந்தந்த யுக நியதிகளிக்கு ஏற்பப் பூக்களின் தோற்றம் அமையும். எனினும் இதன் அடிப்படைத் தத்துவம் என்பது அமிர்த தாரகைகளில் அரும்புவனவே பூக்கள் என்பதாம்.
பூக்களின் கோடானு கோடி வகைகள்
இவ்வாறு அமிர்த தாரகைகளில் பூரித்த பூக்களில் மொத்தம் 38000 கோடி வகைகள் உண்டு. இவற்றில் 20000 கோடி பூக்கள் விண்ணுலகங்களுக்கு சென்றன.
11000 கோடி பூக்கள் சித்தர்களின் லோகங்களில் உள்ளன. அகஸ்தியரே மூலிகைகளுக்கு அதிபதி ஆதலால் இவற்றைச் சித்தர்கள் தங்கள் சித்த லோக்ங்களில் கொண்டு பிரபஞ்ச நலனுக்கான வழிபாடுகளை ஆற்றி வருகின்றனர்.
இந்த 11000 கோடிப் பூக்களின் ஏகார்ந்த ஜோதியில் ஒரே ஒரு பூவின் துணையால்தான் போகர் சித்தர் 10,000 சீடர்களுடன் ஆகாயத்தில் தோன்றினார்.
500 கோடி பூக்கள் மருத்துவ சக்தி பெற்றவை. இவற்றை மருத்துவத்திற்கு மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும். 1000 கோடி பூக்கள் அசுரர்களுக்குச் சென்றன. மீதமுள்ள 100 கோடி பூக்களே பூவுலகில் மக்களுக்கென வந்தன.
இத்தனைக் கோடி பூவுலகப் பூக்களையும் ஒருவர் சாதாரணமாக எத்தனை கோடி ஜன்மங்கள் எடுத்தாலும் பார்க்கத்தான் முடியுமா? இதனால்தான் இவற்றை தரிசித்துள்ள சத்குருவைச் சரண் அடைந்தால் அவர் மூலம் பற்பல பூக்களை தரிசித்த பல பலன்களைப் பெற்றிடலாகுமே. இவ்வாறு பூக்களே 20000 கோடி என்றால், கோடானு கோடியாய்ச் சதுர் கோடி யுகங்களில் விரிந்து பரந்து கிடக்கும் பிரபஞ்ச ரகசியங்களை என்னென்பது?
அடுத்ததாய், பூக்களின் தோற்றத்துக்கு அமிர்த தாரகைகளை வார்த்த அம்பிகையைப் பற்றி இப்போது அறிய வேண்டுமே!
குரு: அரியும் சிவனும் ஒன்று என்று உலகுக்கு காட்டிய அன்னை கோமதித் தாய்தான் அந்த அதியற்புத அம்பிகை. சனகாதி முனிவர்கள் சாந்தத்தைப் பெறுவதற்காக கடுந்தவம் செய்த போது, அன்னை கோமதி தேவி அவர்களை தட்சிணாமூர்த்திப் பெருமானை வணங்கச் செய்து, வழிபாட்டு முறைகளைப் புகட்டி சாந்தத்தைப் பெற்றுத் தந்தாள்.
பூலோகத்திற்கு வந்த ஒவ்வொரு பூவின் பின்னும் ஒரு மகான் அல்லது சித்தரின் புண்ணிய சரிதை உள்ளது. எவ்வாறு ஒவ்வொரு வேத மந்திரத்திற்கும் ரிஷி, சந்தஸ் போன்ற இலக்கணங்கள் உண்டோ இதே போல, ஒவ்வொரு பூவிற்கும் உண்டு.
பல மகான்களும், சித்தர்களும் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் தவம் புரிந்து அறிந்த பூக்களின் ரகசியங்களும் உண்டு. மனதை அடக்கிய மகான்கள் சித்தர்கள், எப்படியும் வாழ்வர், எப்படியும் இருப்பர். எனவே உத்தமர்களை இகழாதீர்கள். அவர்களை எடை போட முயலாதீர்கள். மனிதப் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட பிரபஞ்ச எல்லையைத் தாண்டி நிற்பவர்களே மஹான்களாகிய உத்தமர்கள்.
உத்தமர்களை வீணே பழித்து சந்ததிகளுக்கு ஒரு போதும் நீக்க முடியாத பெரும் பாவத்தை சொத்தாக அளித்து விடாதீர்கள். உத்தமர்களை இகழ்ந்தால், அவர்களால் பூவுலகிற்கு அறிவிக்கப்பட்ட பூக்களை அணிந்தாலோ, பயன்படுத்தினாலோ, வழிபாட்டுக்குக் கொண்டாலோ வீண்சாபம்தான் விளையும். எனவே எந்த உத்தமரையும் இகழாதீர்கள்.

“சினமிறக்கக் கற்றாலும் சித்தியெல்லாம் பெற்றாலும்
மனமிறக்க கல்லார்க்கு வாயேன் பராபரமே!”
தாயுமானவர்
முனிவர்கள்தான் எல்லாப் பூக்களையும் இவ்வுலகிற்கு அறிவித்தார்களா?
பிரம்மா வாழும் உலகிற்கு சத்திய லோகம் என்று பெயர். தாமரையின் மேல் அமர்ந்து சிருஷ்டித் தொழிலை செய்பவர் பிரம்ம தேவர்.

உத்தம பெண் கேட்க வேண்டிய உன்னத வரம்
ஒரு பெண் எதைப் பெரிதும் நாடிக் கேட்க வேண்டும். நல்ல கணவனையா? கணவன் நல்லவனாக இருந்து விட்டால் போதுமா? மனைவியும் நல்லாளாய் இருக்க வேண்டும் அல்லவா.
பணம், செல்வம், அழகு, நற்குணம் வேண்டும் என்று கேட்போரும் உண்டு. இவை மட்டும் போதுமா? நல்ஒழுக்கமும் வேண்டுமே! சிறப்பான ஒழுக்கம் மட்டும் போதுமா, நல்ல இல்லறம் வேண்டுமே!
அல்லது தீர்க சுமங்கலி பாக்யத்தைத் கேட்டிடலாமா? கணவன் பூவுலகத்தை விட்டுச் சென்ற பின், அவன் பூவுலகில் விட்டுச் சென்ற நற்காரியங்களை, வைராக்கியங்களைத் தொடர்ந்து செய்து, குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வரும் மனைவியும் தூய பதிவிரதையே.
எனவே புனிதமான பதிவிரதையாக இருக்க வேண்டும் என்று பிரார்தித்தல் உத்தமமானது. வெள்ளிக் கிழமை தோறும் பசுவிற்குத் தாமரைப் பூ மலர்களைச் சார்த்தி வழிபட்டு வந்தால் உத்தமர்களின் ஆசி திரண்டு வரும். இது தீர்க சுமங்கலித்துவத்திற்கு உதவும்.
சுமங்கலித்துவம் இருந்தால் தானே பதிவிரதையாய் இருக்க முடியும் என்பதல்ல. சுமங்கலித்துவம் என்பது கணவன் உயிருடன் இருக்கும் போது, பூவுடனும், குங்குமப் பொட்டுடனும் இருப்பது மட்டுமல்ல. கணவன் மனம் கோணாமல் இறைவழியில் கணவனை நடக்கச் செய்து, காரியங்களை கணவன் இறந்த பின்னும் அவன் விட்டுச் சென்ற தெய்வீகக் காரியங்களை தொடர்ந்து செய்து வாழ்வதும் சுமங்கலித்துவத்தின் அம்சமல்லவா.
நல்லபடியாக மேலுலகிற்கு சென்று, அங்கும் கணவனுக்கு உதவிடலாகும் அல்லவா. இத்தகைய நன்னிலையைப் பெற, கணவனுக்கு பிறகு அந்த உத்தமி தொடர்ந்து நற்காரியங்களைச் செய்து வரலாகுமே.
“இவை எல்லாம் உத்தமிக்கான அம்சங்களே, விண்ணுலகச் சான்றோர் மேலிருந்து கீழிருப்போரின் உடல்களைப் பார்ப்பதில்லை, உள்ளங்களைத் தான் பார்க்கின்றனர். உள்ளம் தூய்மையானால், உடலும் தானே புனிதமாகி விடும். உத்தமமான விண்ணுலகங்களில் ஆத்மாக்கள் (உள்ளங்கள்) தான் உறையும். அங்கு உடல்கள் கிடையா. எவரும் எந்த உருவத்தையும் எப்போதும் எடுக்கலாம்.”
பூலோகத்து மகளிர் இள வயதில் தக்க துணையுடன் கோயிலுக்கு தினமும் சென்று வாசலைப் பசுஞ்சாணத்தால் மெழுகிக் கோலமிட்டு, கோயிலையும் கழுவிச் சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டும். அரிசி மாவினால் கோலம் விதம் விதமாக போடுவது, பூக்களை மாலையாகக் கட்டுவது போன்ற எண்ணற்ற எளிய தொண்டுகள் பல உள்ளன.
திருமணமான பின்னர், கணவனின், குழந்தைகளின், பெற்றோரின் தேவைகளைக் கவனித்த பின் குடும்பத்தார் துணையுடன் கோயிலுக்குச் சென்று தொண்டுகளைத் தொடர்ந்து செய்து வர வேண்டும்!

பூக்களின் புனிதங்களை
உலகிற்கு உணர்த்தியோர்

அகஸ்தியர் நான்கு மாமுனியர்கள் பற்றித் தம் சீடர்களுக்கு உரைத்து, இந்நால்வரே பூக்களின் புனிதங்களை உலகிற்கு உணர்த்தியோர் என்றும் விவரித்தார்.
இந்த நான்கு மாமுனிகள் தாம் எப்போதும் தென்முகக் கடவுளின் திருவடிகளில் பொலியும் நான்கு சனகாதி மஹரிஷிகள் ஆவர். சனகர், சனாதனர், சனத்குமாரர், தட்சிணா மூர்த்தி சுவாமியின் திருவடிகளில் என்றென்றும் இந்நால்வரும் துலங்கிடக் காரணமே, அவர்கள் பூக்களால் ஆற்றிய பூசனைப் பலன்களே.
இந்நால்வரும் முன்னர் பிரம்மாவிடம் சென்று மன அமைதிக்கான நல்வழியை கேட்டனர். மாமுனியர்க்கு இல்லாத சாந்தமா? இருப்பினும், பூலோக மக்களுக்கு இதனைப் பற்றி நற்பாடம் புகட்டிடவே, இத்தகைய புராண வைபவங்களை இறைவன் மாமுனிகள், தெய்வ மூர்த்திகளின் சம்வாதம் (வினா – விடை விரிவுரை) மூலமாய் நிகழ்த்திக் காட்டுகின்றர்.
பிரம்மாவும் அவர்களை சங்கரநாராயண மூர்த்தியை உலகிற்குக் காட்டி அளித்த கோமதி தாயை வழிபட்டு வரும்படி அருள்வழி காட்டினார்.

சனகாதி முனிவர்கள் கோமதி அன்னைக்குப் பலவிதங்களில் பூஜை செய்து வந்தனர். காவடி எடுத்துப் பல நிலைகளில் தவம் செய்து, எண்ணற்ற பூஜைகள், பற்பல அபிஷேகங்களுடன் செய்து வழிபட்டனர். இவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு உத்தம தெய்வீக நிலையை அளிக்க வல்லதாம்.
கோமதி அன்னையின் பாதத்தினை அரைத்த சந்தனக் குழம்பால் அலங்கரித்துப் பல நிறக் கதம்ப மலர்களால் அலங்கரித்துப் பூஜித்தல் சிறப்பானதாம். பெண் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல காப்பு சக்தியை அளிக்கும் உத்தம வழிபாடு இது.
ஆதிகாலத்தில் செடி, கொடிகளில் இலைகள் இருக்கும், பிறகு காய்கள் காய்த்து கனியாகுமே தவிர, பூக்கள் கிடையாது. இப்பொழுதும் பூவாது காய்க்கும் சில வகை அத்தி போன்ற மரங்கள் உண்டு. இதை ஒட்டியே ‘அத்தி பூத்தாற் போல்’ என்ற பழமொழி வந்தது.
சனகாதி முனிவர்கள் இவ்வாறு ஆழ்ந்து பூஜை செய்த போது, கோமதி தாய் ஆனந்தித்து இவர்கள் முன் தோன்றிச் சந்திரனின் அமிர்த தாரகைகளால் பூமிக்கு வந்த பூக்களைப் பற்றிக் கூறுகின்றார். இம்மாமுனிவர்களும் மென்மேலும் பூண்ட தவத்தால், அரிய தபோ பலன்களை அடைந்து அவற்றை அன்னையிடம் இருந்தே பெற்றனர்.
என்னதான் முக்தி, மோட்சம் பெற்ற மாமுனி ஆனாலும், மாமுனியர் தமக்கெனச் சுயநலமாய் எதையும் கேட்டுப் பெறுவதில்லை என்றாலும், அப்படி எதையும் கேட்டிட்டாலும் எதையும் தாங்கள் வைத்துக் கொள்ளாது அவற்றைக் கிருஷ்ணார்ப்பணமாய்ச் சமர்ப்பித்து, பிற ஜீவன்களின் நலன்களுக்காய் அர்ப்பணித்திட வேண்டும் என்ற நியதியும் உண்டு.
இவற்றின் ஊடே அவர்கள் எதைக் கேட்டுப் பெற வேண்டுமானாலும் தவம், யோக, தியானம், பூஜை, தான, தர்மங்களை ஆற்றி இவற்றின் மூலமாகவே மானுடர்களைப் போல் எந்த வரத்தையும் பெற முடியும் என்ற ஆன்மத்வ நியதியும் உண்டு.
கோமதி அம்பிகை வார்த்ததாய் முதலில் பூவுலகிற்கு வந்த மூலமுதற் பூக்களாலையே நான்கு முனிவர்களும் கோமதி அம்பிகையை அர்ச்சித்து வழிபட்டனர். இவற்றுக்கு கோமதி புஷ்பம் என்று பெயர். அம்பிகை கூட, இந்த ஆதிமுதற் புஷ்ப பூஜையைத் தான் ஏற்கும் முன்னர், தனக்கு இவ்வாறு கோமதி என்ற பெயர் வரக் காரணமான – அனைத்து தெய்வ மூர்த்திகளுக்கும் குடி கொண்டிருக்கும் – பசுவிற்கே, கோமாதாவிற்கே முதல் பூசனையாய் அர்ப்பணித்தார். இவ்வாறு பூவுலகிற்கு முதன் முதலாய் கோலோகத்தில் இருந்து வந்த முதல் புஷ்பப் பூஜையைப் பெற்றதே மூலமுதல் காராம் பசு.
பின்னர் கோமதித் தாயும் நான்கு மாமுனிவரையும் தட்சிணா மூர்த்தியிடம் இட்டுச் சென்று, தக்க வழிபாட்டு முறைகளையும் அளித்து மன அமைதி காணும் மார்கத்தை அடையச் செய்தார்.
பசு, மற்றும் கோமதி அம்மனைப் பூக்களால் அர்ச்சித்த பலன்களால் நான்கு முனிவர்களுக்கும் காணுதற்கரிய தட்சிணாமூர்த்தியின் தரிசனம் வெகு விரைவில் கிட்டியது.

மன அமைதிக்கு வழி

மன அமைதி என்றால் என்ன? எதைக் கொண்டு மன அமைதி பெற்று விட்டதாக கருத முடியும்?
இதனை சாட்சாத்  மௌன மொழிக் கடவுளாம் தட்சிணாமூர்த்தியே நால்வருக்கும் எதையும் வாய் திறந்து புகட்டாது மௌன மொழியிலேயே புகட்டினார். இவ்வாறு சாந்த சக்திகளைப் பெற்ற சனகாதி முனிவர்கள் நால்வரும் மன அமைதி பெறும் மார்கத்தை ஒவ்வொருவராக விளக்கலானார்கள்.
தென்முகக் கடவுளாம் தட்சிணாமூர்த்திக்கு வியாழக் கிழமை அன்றோ அல்லது மற்ற நாட்களில் குரு ஹோரையில் மஞ்சள் நிறச் சாமந்திப் பூக்களால் கிரீடம் சார்த்தி வழிபட்டு வருவது நல்விதமான மன அமைதியைத் தரும்.
மனதை ஒரு சிறிது அடக்குவதும் எவராலும் அவ்வளவு எளிதில் முடியாது. மனதை முதலில் அது போகிற போக்கில் விட்டு விடுங்கள். ஆனால் இறைநாமத்தை ஒலித்து கொண்டே இருங்கள். நடுவில் மனம் இதை விட்டு எங்கெங்கோ போனாலும் சிறிது நேரம் சென்றவுடன் தானாகவே மீண்டும் மனம் இறை நாமத்திற்கு வரும்! பிறகு மீண்டும் வெளியே செல்ல முயலும். இந்தப் போராட்டம் நிச்சயமாய் எல்லோருக்கும் நிகழும், இவ்வாறு நிகழ்வதுதான் தியானத்தின் தொடக்கம்,
இறைநாமம் ஓதுகையில் கரங்களுக்குள் உதிரி மல்லிப் பூக்களை வைத்து கொண்டு அவ்வபோது தரிசித்து வருதல் நல்மன மீட்சியை தர வல்லதாம். இவ்வாறு பழகப் பழக, வெளியில் மனம் அடிக்கடி சென்று வரும் இடைவெளி குறைந்து கொண்டே வரும். மனமும் சிறிது சிறிதாய் இறை நாமத்தோடு ஒன்றிச் சொல்லும், ஒன்றி செல்லும் பழக்கமும் வரும்.
இதனைத்தான் சான்றோர்கள் நாமசங்கீர்த்தனம் எனபர். இறைநாமங்களை மாற்றி, மாற்றி பல விதங்களில் இனிமையாகச் சொல்வது, பாடுவது.
ஓம் முருகா, ஓம் முருகா ஓம்
ஓம் முருகா, ஓம் முருகா ஓம்
என்ற இந்த இரு எளிய இறைத் துதி வரிகளை எத்தனையோ விதங்களில் பாடலாகுமே
அகஸ்தியர் இறைநாமங்களை “உதர புஷ்பங்கள்” என்பார். உதரம் என்றால் நிறைய அர்த்தங்கள் உண்டு. வயிறு, நெஞ்சு, தொண்டை, வாய், உதட்டில் இருந்து இறைநாமம் ஒட்டு மொத்தமாய் எழுவதால், சிவா, முருகா, ராமா, கிருஷ்ணா, என்ற ஒவ்வொரு இறைநாமமும் உதர புஷ்பமே.
பல இறை நாமங்களை, குணங்களை ஒன்றாக்கி ஒரு பாடலாய் பாடுவதால், இதில் இசையும் கலந்திருப்பதால் அதில் நன்கு ஈடுபடும், காரணம் என்ன?
இசை கருவிகளைப் பயன்படுத்தும் முன்னர் ஒவ்வொரு வாத்யத்திற்கும் குண்டு மல்லிப் பூச்சரத்தைச் சார்த்த வேண்டும். ஒவ்வொரு வாத்தியமும் உயிர்ப் பொருளாய் உறைந்து நாம் அறியாத இறைநாமங்களைச் சொல்வதால் இது ஒரு சத்சங்கம் போல் ஆகின்றது. பலரும் சேர்ந்து செய்யும் சத்சங்கப் பூஜைகளுக்குத் தான் ஆன்ம வல்லமை, ஆத்ம வலிமை, ஆன்மார்த்த சக்தி அதிகம். இதற்காகத்தான் சத்சங்கப் பூஜைகளாய் கோயில் விழாக்கள் நிகழ்கின்றன.
சத்சங்கப் பூர்வமாய்ப் பத்து பேர்கள் சேர்ந்து ஒரு முறை “ராம” என்று இறைநாமத்தைச் சொன்னால், அப்போது ஒவ்வொருவரும் பத்து முறை இறைநாமம் ஓதியதாய் ஆன்மீகக் கணக்காகும். இதில் புண்ணிய சக்தி மழையாகவே பெய்து அபரிமிதமாய்க் கிட்டும்.

சத்சங்கமாய் இறை நாமத்தை ஒலிக்கையில் தான் மனமும் நன்கு ஆழ்ந்து ஈடுபடும். இதனால் இந்த இசைக் கலவையில் இறைநாமம் பலர் சேர்ந்து பாடுவதால் மனம் ஒன்றிப் பாட வாய்ப்புகள் அதிகம். சத்சங்கப் பூர்வமாய் பஜனை வைக்கையில் ஒரு தாம்பாளம் நிறைய மல்லிகை அல்லது கதம்பப் பூப்பந்தை உருட்டி சக்கரம் போல் வைக்க வேண்டும். பஜனை முடிவில் எல்லோருக்கும் புஷ்பப் பிரசாதத்தை அளிக்க வேண்டும்
நம் முன்னோர்கள் சிறந்த தெய்வீக அறிவுள்ளவர்கள். எதைச் செய்தாலும் அர்த்தத்துடனும் காரியத்துடனும் தான் செய்துள்ளார்கள். ராகம், தாளம் எல்லாம் மனித மனதை லயிக்க செய்பவை. மெய் மறந்து பாடினர், மெய் மறந்து ஆடினார், மெய் மறந்து பார்த்தோம், கேட்டோம் என்கின்றோமே, இந்த மெய்மறத்தல்தான் உண்மையான தியான்ம்.
பிரம்மா தாளமிட, விஷ்னு மத்தளம் வாசிக்க, இறைவி பாடிட, திருமகள் உடன் பாடிட, சரஸ்வதி வீணை வாசிக்க, சித்தர்கள், மாமுனிகள் பல வாத்யங்களை வாசித்திட, நடராசப் பெம்மானின் இடையறா நாட்டியத்தால்தானே உலகமே இயங்குகின்றது. இதனால்தான் பூக்களே புஷ்பிக்கின்றன.

உடையார்கோயில் தர்மவல்லி அம்பாள்

தர்ம சக்திகளை எந்த யுகத்திலும் தேவையான அளவில் அருளிடவே உடையார் கோயில் எனும் அதியற்புதச் சிவத்தலத்தில் கரவந்தீஸ்வரர் ஆலயத்தில் தர்மவல்லியாய் அம்பிகை அருள்கின்றாள் (வல்லி = கோடி)
கிராமங்களில் நிகழும் “பூச்சொரியல்” பூஜை பற்றிக் கேள்விப்பட்டு இருப்பீர்கள்தானே. கூடை கூடையாய்ப் பூக்களைக் கொணர்ந்து அம்மனுக்குப் பூச்சொரியலாய் அபிஷேகிப்பார்கள். கிராமத்தை அண்டி இருக்கும் பீடைகள் – பூச்சொரியல் மூலம் அதாவது பூக்களின் புனிதங்கள் மூலம் – முற்றிலும் கழியும். அம்பிகையின் திருமேனியில் படும் ஒவ்வொரு பூவும், ஒரு நல்தேவதையாய் மாறி அந்த ஊருக்கு சுபிட்சம் தரும் என்பது தொன்று தொட்டு வரும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை முற்றிலும் உண்மையே. அதாவது லட்சம் பூக்கள் ஓரிட்த்தில் சேர்ந்தால், அவ்விட்த்தில் சுபிட்ச தேவதைகள் கண்டிப்பாய்ப் பிரசன்ன்மாக வேண்டும் என்பது இறைநியதி.
சப்த மங்கையர்க்கான பூச்சொரியல் பூஜை
எப்போதும் தர்ம ஒளி பொங்கும் கற்பக விருட்சம் புண்ணிய விருட்சம் போன்றவை தர்ம விருட்சங்களாகும். இவற்றில் புண்ணிய விருட்சம் எனும் அரிய மரமானது தாழமங்கை ஸ்ரீ சந்திரமௌலீஸ்வரர் – ஸ்ரீ ராஜராஜேவரி ஆலயத்தின் தல விருட்சமாகும்
தஞ்சாவூர் – பசுபதி கோயில் அருகே தாழமங்கைச் சிவாலயம் உள்ளது. சக்கரமங்கை, அரிமங்கை, சூலமங்கை, நந்திமங்கை, பசுமங்கை, தாழமங்கை, புள்ளமங்கை ஆகிய ஏழு சப்தமங்கைத் தலங்களும் அருகருகே உள்ளன.
ஒவ்வொரு உலக மகளிரும் தன் வாழ்வில் ஒருமுறையேனும் வழிபட வேண்டிய சப்தமங்கைத் தலங்களிவை. சப்தமி மற்றும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் சிறுமியர், கன்னியர் இவ்வேழு தலங்களிலும் வழிபட்டு வந்தால் புனிதமான பெண் குலத்திற்கு உரிய ஏழு பருவங்களும் நன்முறையில் அமையும்.
இந்த ஏழு சப்தமங்கைத் தலங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் எந்த வகைப் பூக்களைச் சார்த்தி, அர்ச்சித்து வழிபட்டிடில் விசேஷமான பலன்களை வார்க்கும் என்பதற்கான புஷ்பவாரணப் புனித நெறிகளையும் சித்தர்கள் அளித்துள்ளனர்.
சக்கரமங்கை – விருட்சிப் பூ, குண்டு மல்லி, மனோரஞ்சிதம்
அரிமங்கை – செந்தாமரை, துளசி, மஞ்சள் நிற நறுமணப் பூக்கள், பவளமல்லி
சூலமங்கை – அரளி, செந்தாமரை, வெண்தாமரை, சண்பகம்
நந்திமங்கை – நந்தியாவட்டை, அடுக்கு நந்தியாவட்டை, பன்னீர் புஷ்பம்
பசுமங்கை – ரோஜா, பிட்சி பூ, சாமந்தி
தாழமங்கை – தாழம்பூ, கதம்பம், மல்லி
புள்ளமங்கை – சம்பங்கி, மருதம், தவனம், வில்வம், மஞ்சள் அல்லது சிகப்பு கோங்கிலவப் பூ (கோங்கிலவம் – இது முள் இலவ மரம் எனப்படும் – கச்சனம் மற்றும் திருமங்கலக்குடி கோயில்களுக்கான தலவிருட்சம் கோங்கிலவம்)
தர்ம விருட்சங்களின் கொடிகளைப் பற்றியவாறு தெய்வ லோகங்களில் இருந்து பூமிக்கு வந்த தேவியே உடையார் கோயில் தர்மவல்லி,
தஞ்சாவூர் – சாலியமங்கலத்தை அடுத்து உடையார்கோயில் உள்ளது

அதாவது தர்மசக்திகளுடன் பூமிக்கு வந்த தேவி. உலகில் அதர்மம் பெருத்து வருகின்றதே என்று அஞ்சி வருந்துவோர் இத்தலத்தில் பன்னிரு வகைப் பூக்களால் தர்மவல்லியை அர்ச்சித்து வழிபட்டு வந்தால் மனசாந்தம் கிட்டும், யுகதர்மப் பரிபாலனம் அறியலாகும். உத்தமர்களின் ஆசீர்வாதங்கள் தேடி வரும்.
மகான்கள் பூமிக்கு வருவது ஏன்?
இயற்கையாகவே யுக நியதியாய் பூமியில் தருமசக்தி குறைந்து வர வேண்டும் என்ற கலியுக நியதி இருப்பதால் தானே, இத்தகைய அதர்ம நிகழ்ச்சிகள் நாம் வாழும் கலியில் நடைபெறுகின்றன. யுகதர்ம நியதியே இப்படித்தான் என்றால், இதில் ஏன் தர்மத்தை நிலை நாட்ட மகான்கள் மீண்டும் மீண்டும் பூவுலகிற்கு வந்து முயற்சித்துக் கஷ்டப்பட வேண்டுமோ?
எந்த யுகமாயினும் சரி, தர்மத்தை நிலை நாட்டிட, நல்லோராய் வாழ, நல்ல சமுதாயாத்தை உருவாக்கிட மனுஷப் பிரயத்தனம் எனும் மானிட நல்முயற்சிகள் எடுத்தே ஆக வேண்டும், தொய்வடையக் கூடாது.
அதர்மமான கலியிலும் பிள்ளைகளை நன்முறையில் வளர்ப்பதுதானே பெற்றோர்களின் கடும் முயற்சியும், தவமும் ஆகின்றது. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தினமும் பூத்தொடுத்து வந்தால் இந்த தவம் எளிதாகும். வீட்டிலேயே பூக்களைத் தொடுப்பதானது இறைவழிபாடாக மட்டும் அல்லாது சிறப்பான யோக, தியானப் பயிற்சியாகவும் ஆகின்றது என்பதை பலரும் அறிய மாட்டார்கள். ஆம், பூத்தொடுத்தலில் மனம் நம்முறையில் ஒடுங்கும். எனவே இது உத்தம தியானமுமாயும் ஆகின்றது.

கலியுகத்தில் இறைவனைக்
காண ..

ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒரு விதமான தரும நியதிகள் நல்லொழுக்க நியதிகள் ஒன்றே. ஒரு யுகத்தில் 10000 ஆண்டுகள் தவம் செய்தால் இறைவனைப் பார்க்கலாம் என்ற தர்ம நியதி. அடுத்த யுகத்தில் பல நூறு ஆண்டுகள் ஒரு காலில் நின்று, அல்லது தண்ணீரில் நின்று, நெருப்பில் நின்று தவம் செய்தால் இறைவனிடம் வரம் பெறலாம் என்று வரும். அடுத்த யுகத்தில் உணவு உண்ணாமை, ஒரு இடத்தில் நிலையாக இருந்து தவம் செய்து பல ஆண்டுகள் கழித்து இறைவனைப் பார்த்து வரம் பெறலாம் என்று உண்டாகும்
ஆனால் கலியுகத்திலோ, “கடினமாக தவம், தாண்டவம் எதுவும் வேண்டாம், இறை நாமத்தை ஓதினால் போதும், சங்கீர்த்தனமாக வாய் திறந்து பாடினாலேயே இறைவனைக் காணலாம் என்ற எளிய நியதி உள்ளது”
பாட்டு என்றவுடன் அதற்கு இசை ஞானம் வேண்டுமே என்று எவரும் ஒதுங்க வேண்டாம். பாடுவதற்கு அதில் கவனம் இருந்தால் போதுமானது. சிறு வயதிலிருந்தே குழந்தைகளுக்கு பாட்டுப் பயிற்சியை, இறைநாமம் ஓதுதலைக் கற்பிக்க வேண்டும். வீட்டில் மருது தவனம், துளசி, வில்வம் போன்ற பூசனைக்கு உரிய தளங்கள் இருந்து கொண்டே வந்தால் அந்த வீட்டில் சங்கீத ஞானம் விருத்தி ஆகும்.
ஆலயங்களில் முதல் நாள் இட்ட மாலைகளை மறுநாள் களைகையில் இவற்றைக் குப்பையில் இடாது கடல், ஆறுகளில் சேர்த்து வந்தால் குடும்பத்திற்கு இது பெரிய புண்ணியச் சொத்தை அளிக்கும். நல்ல வேலை வாய்ப்பும் கிட்டும், வாழ்வு ஸ்திரமாகும்.
”சம்பவாமி யுகே யுகே” என்பதாய் தர்மம் மங்கும்போதெல்லாம் யாம் தோன்றுவோம் என்றாரே ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா.
மகான்கள் இங்கு வருகையில் பூக்கள் நிறைந்திருக்கும் நந்தவனத்தருகேதான் பெரும்பாலும் தங்குவர். அவர்களைச் சுற்றித் தரும காருயங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டே இருக்கும். மாமுனிவர்களின் இயல்பு அது. ராவணனுடைய கொடுங்கோல் ஆட்சியின் போது நிறைய மாமுனிகள் இலங்கைக்கு வந்து சென்றனர். அப்படியும் ராவணன் திருந்தவில்லை. ஆனால் ராவணனைப் போன்று சமுதாயத்தில் இருந்த பலரும் திருந்தினர். எனவே மஹரிஷிகள் தம்முடைய கடமையைச் செய்து கொண்டே இருப்பார்கள். திருந்துவது திருந்தாமல் இருப்பது அவரவருடைய விதிப்படி நிகழும்.
என்னதான் ஒரு மனிதன் கெட்டவன் என்றாலும், அவனுள் ஒரு நல்ஈரம் இரக்கமாய் இருக்கத்தான் செய்யும். அதை வைத்துக் கொண்டு அவன் நல்லதைப் பற்றிக் கொண்டால் அவனும் நல்லவனாகி அவனைச் சுற்றி இருப்போரும் திருந்துவர். இதனால் சமுதாயத்தின் ஒரு பகுதியும் இத்தகைய தீயவர்களின் அச்சத்தை விடுத்து நற்காரியங்கள் நடக்கலாகுமே! இதற்கு மாமுனிவர்களின் முயற்சிகள் உதவும்.
குடும்பத்தில் எவரேனும் தீயவழக்கங்களுக்கு ஆட்பட்டிருந்தால், ஞாயிறு தோறும் கருப்பண்ண சுவாமிக்கு சங்கு புஷ்ப மாலைகளைச் சார்த்தி வழிபட்டு வந்தால் நன்னிலைப்படுவர்.
வால்மீகி மாமுனிவரும் முன்னர் எப்படிக் காட்டில் அறிந்தோ, அறியாமலோ அதர்ம வழியில் கிடந்தார் என்பது அனவருக்கும் தெரியும். இன்று பார் போற்றும் உத்தம மஹரிஷியாய் வால்மீகி மஹரிஷி ஜ்வலிக்கின்றார்.
பல ஜன்மங்களில் உடன் இருந்து, சில விஷயங்களால் பிரிந்தவர்கள், இத்தகைய மஹான்களை அறிந்தோ அறியாமலோ தரிசிக்கையில், பழைய தருமங்களும், தானங்களும் நினைவுக்கு வந்து, அதனால் இப்பிறவியில் தருமங்களைச் செய்து நற்கதி அடைவார்கள். இத்தகையோருக்காகவும் மகான்கள் கலியுகத்தில் வந்து செல்வர்.
மல்லிகையின் நறுமணம் நல்லோர், கெட்டோர் எல்லோரையும் அடையுமே! மஹான்கள் பூக்கள் போன்று புனிதம் கொண்டவர்கள். ஆதலால், அவர்கள் எந்த வடிவத்தில் பூமிக்கு வந்தாலும் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ அவர்களை தரிசித்தாலும் நல்புத்தி கிட்டும், நன்மை விளையும். இதனால்தான் இறைவனும் அவ்வப்போது பூமிக்கு உத்தமர்களை அனுப்பி வைத்துக் கொண்டே இருக்கின்றார்.
பூக்களின் தெய்வீக ஆற்றல்
எப்போது புஷ்பம் வாங்கினாலும் அதனை தெய்வத்திறுகுச் சூட்டிய பிறகு தலையில் சூட வேண்டும்
ஒரு முறை பயன்படுத்தியதை பூக்களை மீண்டும் வாங்குதல் தவறு. இதற்காகத் தெரிந்த இடத்தில்தான் புஷ்பம் வாங்குதல் நன்று.
திருமணத்தில் உபயோகித்த பூ, பிரேதத்தின் மேல் போட்ட பூ முதலியவைகளை குறைந்த விலையில் விற்க முன் வருவார்கள். இவைகளை வாங்கி உபயோகித்தால் வயிற்று வலி வரும். சந்தி சாயும் போது வாங்கக் கூடாது.
நெற்றியில் குங்குமம் இட்ட சுமங்கலிகளிடம் தான் புஷ்பம் வாங்க வேண்டும் என்ற நெறி ஒரு காலத்தில் இருந்து வந்தது. அப்போது பொற்றிடையோகி எனும் யோகஞானியார் பல காலம் தவமிருந்து ஆண்கள் நெற்றிச் சின்னம் இட்டுப் பூக்களை விற்றால் அவர்களிடம் இருந்து பூக்களை வாங்கிடலாம் என்ற வரத்தினைப் பெற்றார். இந்த நியதிகளுடன் வாங்கும் புஷ்பத்தின் மூலம் பொற்றிடையோகி அருள் புரிவார்.
பெண்கள் பூவினை ஒற்றை மலராகத் தலையில் வைக்க கூடாது. இதனால் திருமணத் தடங்கல்கள் அதிகம் வரும்.
பூக்களைக் கொண்டையில் குத்தி செருகுதல் தவறு. நடுவகிடு எடுத்து வாரி, ஆள்காட்டி விரலாலும், கட்டை விரலாலும் முடியை தூக்கி, கட்டை விரலாலும், மோதிர விரலாலும் பூ வைக்க வேண்டும்.
இரு பக்கமும் பூ தொங்க கூடாது. தலையில் புஷ்பம் செண்டாக இருக்க வேண்டும்
காதின் நுனியிலிருந்து அடிவரை இடைப்பட்ட இடைவெளி தூரத்தில் தலையில் பின்பக்கம் புஷ்பம் வைக்க வேண்டும்.
மிக முக்கியமாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது ஒன்றுள்ளது. எந்தக் காரணத்தை முன்னிட்டும் வாசனை அற்ற புஷ்பத்தை வாசனை உள்ள புஷ்பத்தோடு சேர்க்கக் கூடாது. இதனால் சாபம் தான் வருகிறது. வாசனை இல்லாத புஷ்பத்தை ஒரு போதும் தெய்வத்திற்கோ, கோயிலுக்கோ, இல்லத்திற்கோ பயன் படுத்த கூடாது. உதாரணமாய் காட்டு மல்லி, காகிதப் பூக்கள் கூடாது.

காட்டுமல்லி எனப்படும் புஷ்பத்தை வாசனையான மல்லியுடன் சேர்த்து வைத்தால், கெட்ட கனவுகள் வரும்! காட்டு மிருகங்கள் கனவில் பயமுறுத்தும். காகிதப் பூக்கள் வைத்தால் மனதில் சஞ்சலமிருக்கும்.

அர்ச்சனைக்கான நாட்களும்
பூ வகையும்

அம்பிகையை எந்தக் கிழமையில் எவ்விதமான பூக்களால் அலங்கரித்துப் பூஜிக்க வேண்டும் என்பதற்கான விளக்கங்கள். குறிப்பாக நவராத்திரியில் இதனைக் கடைபிடித்தல் மிகவும் விசேஷமானதாகும்.
ஞாயிறு : தாமரைப் பூக்களால் அலங்காரம் செய்து வழிபடுதல் நன்று. இதனால் இல்லத்தில் கடன் வராது. பெண்களுக்கு மகா பதிவிரதைத் தன்மையைக் கொடுக்கும்.
சென்னை அருகே உள்ள ஞாயிறு, சூரியனார் கோயில் அருகே உள்ள திருமங்கலக்குடி, பாஸ்கர பூஜை எனும் சூரிய கிரணங்கள் சுவாமி மேல் படியும் தலங்கள் சிறப்பானவை.
திங்கள்: அல்லி மலராலும், மல்லிகை மலராலும் அம்பிகையை அலங்கரித்து பூசிக்க வேண்டும். மனஒற்றுமையை பாதிக்கும் வகையிலான குடும்பத்தில் உள்ள குறைபாடுகள் குறைகள் நீங்கி, ஒற்றுமை வளரும்
செங்கல்பட்டு அருகே உள்ள மாமண்டூர் மற்றும் உத்திர மேருர் சிவாலயம், முசிறி ஸ்ரீ சந்திரமௌளீஸ்வரர் கோயில் இப்பூஜைக்கு மிகவும் ஏற்றவை.
செவ்வாய்: அரளி, சம்பங்கியால் அலங்கரித்துப் பூஜை ஆற்றுதல். வாகன விபத்திலிருந்து கணவனைக் காப்பாற்ற வல்ல சக்தி வாய்ந்த பூஜை. அடிக்கடி பிரயாணம் செய்வோருக்கு இது தக்க காப்பாய் அமையும். திருவாரூர் – குடவாசல் அருகே உள்ள காப்பனாமங்கலம், சென்னை கோயம்பேடு சிவாலயம், சாக்கோட்டை உய்யவந்தம்பாள் கோயில் போன்றவை இதற்கு ஏற்ற ஆலயங்கள்.
புதன்: பவழ மல்லியினால் அலங்காரம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு ஞாபக சக்தி நன்கு வளரும்.
காஞ்சிபுரம் – வந்தவாசி இடையே உள்ள கூழமந்தல் பேசும் பெருமாள் ஆலயம், புதுக்கோட்டை அருகே திருவோணம் கிராமத்தில் உள்ள சிவாலயம், கூத்தனூர் சரஸ்வதி கோயிலுக்கு அருகே உள்ள ஸ்ரீ லக்ஷ்மீ நாராயணர் கோயில் போன்றவை இதற்கு முக்கியமானவை.
வியாழன்: சாமந்திப் பூக்களால் அலங்கரித்து வழிபட வேண்டும். வியாபரம் பெருகி கஜானா நிறையும்.
புதுக்கோட்டை அருகே உள்ள பூரம் நட்சத்திரத் தலமான திருவரங்குளம் சிவன் கோயில், ஆவுடையார்கோயில் – திருப்புனவாசல் அருகே உள்ள தீயத்தூர் சஹஸ்ர லக்ஷ்மீஸ்வரர் கோயில், திருக்கருகாவூர் அருகே உள்ள பொன்மான்மேய்ந்த நல்லூர் ஸ்ரீலக்ஷ்மீ நாராயண பெருமாள் கோயில், சிவகங்கை மாவட்டம் திருப்பத்தூர் நின்ற நாராயணப் பெருமாள் கோயில் போன்றவை இதற்கு ஏற்புடையவை.
வெள்ளி: பிச்சிப்பூ, (இராமபாணம் எனப் போற்றப்படும் புஷ்பம்) வெள்ளையும் சிவப்பும் கலந்த பிச்சிப் பூவினால் அலங்கரிக்க வேண்டும். குழந்தைகளின் குறை நீங்கி மாங்கல்ய பலம் கிடைக்கும்.
நாட்டரசங் கோட்டை கண்ணாத்தாள் அம்மன், சுவாமிமலை அருகே நாக்குடியில் உள்ள ஸ்ரீ கல்யாண சுந்தரி, திருவாரூர் அருகே கல்யாண மஹாதேவி கிராமத்தில் உள்ள ஸ்ரீ கல்யாண மீனாக்ஷீ (இங்கு ஆலயம் தரைமட்டமாகி உள்ளது) போன்ற ஆலயங்கள் சிறப்புடையவை.
சனிக்கிழமை: மனோரஞ்சிதம், நீலோத்பவம், சங்கு புஷ்பம் போன்ற புஷ்பங்களால் அலங்கரித்து வழிபட்டு வந்திட, பரிசுத்தமான மன நிம்மதி, தூய சாந்தம் இல்லறத்தில் கிடைக்கும்.
சென்னை – பாண்டிச்சேரி இடையில் உள்ள மரக்காணம் பூமீஸ்வரர், அறந்தாங்கி அருகே அரசர்குளம் ஸ்ரீ ஸ்வர்ணபுரீஸ்வரர், மீமிசல் அருகே உள்ள மஞ்சக்குடி அஞ்சேல் பெருமாள் மற்றும் ஸ்ரீ கல்யாண லக்ஷ்மீ நரசிம்மர், திருச்சி – துறையூர் அருகே திருத்தியமலை தாயினும் நல்லாள் அம்பிகை கோயில் போன்றவை.
சண்பகப் பூவிற்கு நறுமணம் தோன்றிய திவ்யமயப் புராண வைபவம் பூக்களின் திவ்யத்தைப் பூலோகத்திற்குப் பறை சாற்றிய பண்டாரவாடைச் சித்தர்
பண்டாரவாடை எனும் பெயருள்ளத் தலங்களில் சிறிது காலம் ஆரம்பத்தில் உறைந்து, இத்தலங்களின் மகத்துவத்தையும், பல பூக்களின் மஹிமைகளையும் சமுதாயத்திற்கு மீண்டும் உணர்வித்து, இறுதியில் அருணாசலமாம் திருஅண்ணாமலையை அடைந்து, சமுதாய இறைப் பணிகளைத் தொடர்ந்தவரே பண்டாரவாடைச் சித்தர். காரணப் பெயரைச் சூடியதற்கு ஏற்ப பூக்களின் நறுமணங்களில் துலங்கும் அளப்பரிய தெய்வீக ரகசியங்களை பூமிக்கு உணர்த்தி வந்த சித்தர்பிரான்.
குப்பை சித்தரும், மலப்புழுச் சித்தரும் குப்பையில், மலத்திலேயே எப்போதும் கிடந்தாலும் அவர்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடமும், அவர்களின் திருமேனியும் இராப் பகலாய் எப்போதும் மல்லிகையின் நறுமணத்துடன் திவ்யமான பரிமள சுகந்தத்துடன் வீசிக் கோண்டே இருக்கும்.
கோயிலுக்குச் செல்வோர் இவர்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்திற்கு மலமூத்திராதிகளை மிதித்து சென்று பூக்களை அளித்து அவர்கள் கைப்பட வாங்கிச் சென்று, ஆலயங்களில் அளிக்கையில், “இப்பூக்களை குப்பை சித்தர், மலப்புழுச் சித்தரிடம் ஆசியாகப் பெற்று வாங்கி வந்தீர்களா?” என்றே கோயில்களில் கேட்பார்கள். அந்த அளவுக்கு இவர்கள் வார்க்கும் நறுமண சுகந்த் புஷ்ப கந்தம் உலகை திவ்யமாக்கி வந்தது. இதே போன்றே பண்டாரவாடைச் சித்தர்பிரான் இருக்கும் இடத்திலும் எப்போதும் சண்பக மலரின் நறுமணம் நிரவியதாலும் – பண்டாரவாடைச் சித்தர் என்ற காரணப் பெயரை அடைந்தார்.
தற்போது எல்லா இடங்களிலும் கிடைப்பதும், முருகப் பெருமானுக்கு மிகவும் உகந்ததும், பூக்களிலேயே அதிநறுமணமும் கொண்டதுமான சண்பக மலரானது, தனக்குரிய தெய்வீக மணத்தை சாகம்பரீ தேவியின் அரும்பேருந்தவ வரத்தால் பெற்றிட்ட புண்ணியத் தலமே திருச்செங்காட்டாங்குடி. திருவாரூர் மாவட்டத்தில் நன்னிலம் அருகே உள்ள பாடல் பெற்ற சிவத்தலமிது.
பூவுலகில் தாவரங்களைப் படைக்கும் சாகம்பரீ தேவி, சண்பக மலருக்கு திவ்யமான நறுமணத்தைப் பெற்றிடப் பூஜித்த ஆலய பூமியே திருசெங்காட்டாங்குடி ஸ்ரீ உத்ராபதீஸ்வரர் ஆலயம். பிள்ளைக் கறியமுது படைத்த சிறுத்தொண்ட நாயனார் வாழ்ந்த புண்ணியத் தலம். சிவா, விஷ்ணு, பிரம்மா மும்மூர்த்திகளும், மலைமகளாம் ஆதிபராசக்தி, திருமகள், கலைமகள் ஆகிய சக்தி – மும்மூர்த்திகளும் சண்பகத்திற்கு நறுமணத்தை வார்த்து, முருக பெருமானுக்கு முதன்முதலாய் சிரசில் சண்பக மலர் சூட்டப் பெறுகையில், மும்மூர்த்திகளின் ஆணையால் சண்பகத்தின் நறுமாமணமே பூமியில் சுயம்பாய்த் தோன்றி பிரபஞ்சத்தை நிறைத்தது. இந்த வைபவம் நிகழ்ந்த காலத்தில் பண்டாரவாடைச் சித்தர் பிறிதொரு சித்தராய் இச்சிவப்பதியில் பிரசன்னாமாகி இருந்தார்.
சண்பக மலரின் நறுமணப் படைப்பின் போது, இவ்வாறு தாம் தெய்வ சாட்சியாய் உடனிருந்த காரணத்தால், பண்டாரவாடைச் சித்தர் சண்பக மலரானது எவ்வாறு வடதிசைச் சூரண வாடைக் காற்றை கிரகித்து அபூர்வமான நறுமணத்தை இப்பூவுலகில் பெற்று நிரவிகின்றது என்பதையும், அருணாசல மலையடியில் குறித்த புஷ்ப சக்தி நாளில் உணர்த்தி காட்டினார். அன்றைய தினத்தில் அருணாசல பூமி முழுவதும் சண்பக மலரின் நறுமணம் தானாகவே கமழ்ந்தது. அபூர்வமாய் வடதிசையில் இருந்து சண்பக நறுமண வாடைக் காற்றும் வீசியது. அருணாசல மலையில் பண்டாரவாடைச் சித்தர்பிரான் காட்டியருளிய சண்பக வாடைக் குன்று இன்றைக்கும் சண்பக மணம் பூரிக்கும் தலமாய் இருக்கின்றது.
விண்ணுலக லோகங்களிலும் பூச்செடிகள் உண்டு. அங்கு தங்கத்தினாலான பூக்கள், ரத்தினப் பூக்கள், வைடூரியப் பூக்கள் ஆங்காங்கே கொட்டிக் கிடந்தாலும் – தாமரை, மல்லி போன்ற பூவுலகப் பூக்களுக்கே அங்கே தெய்வீகத்வம் மிகுதி.
நம் பூலோகத்துப் பூக்களின் தெய்வீக மஹிமையை உணர்த்தும் முகமாகத்தான் – துவாதசி அன்று நாம் வாழும் பூமியில் தாமரை கொண்டு அர்ச்சித்தால், தேவலோகங்களில் ஆயிரம் பொற்றாமரைகளால் அர்ச்சித்த பலன்கள் கிட்டும் என்ற தெய்வ நியதி துலங்குகின்றது. இஃதும் பூலோகத்துப் பூக்களின் தெய்வீகச் செழுமையைப் புலர வைப்பதாகும்.
இதனால்தான் மஹரிஷிகளும், ஞானியரும், யோகியரும் கோடானு கோடி தேவர்களும், கின்னர, கிம்புருட கந்தர்வர்களும் மகத்தான பலன்களை வார்க்க வல்ல தவம், வழிபாடு என்றாலே பூலோகத்திற்கு ஓடோடி வந்து விடுகின்றார்கள்.
தேங்காயையும் “கபால புஷ்பம், கபால கனி” என்று சித்தர்களின் லோகங்களில் போற்றுகின்றார்கள்.

கௌதம மகரிஷியின் அருந்தொண்டு

ஆதிமுதலில் பூக்களைப் படைக்கையில் ராதை, துர்க்கை, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, சாவித்ரீ ஆகிய ஐந்து “பஞ்ச மாதேவியரும்” – சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகிய மும்மூர்த்திகள் தம் நெற்றிக் கண்களால் நிறுவித் தந்த நேத்திரப் புஷ்பச் சக்கரத்தின் பால் – வேதபுஷ்பம், மந்திர புஷ்பம், ஞானபுஷ்பம், யோகபுஷ்பம், நட்சத்திர புஷ்பம், ஸ்வர்ண புஷ்பம் போன்ற ஏழ மூல புஷ்பங்களுக்கான புஷ்ப பீஜங்களையும் தோற்றுவித்து, சாகம்பரீ தேவியிடம் அளித்திட…
…. இவ்வாறுதான் பூமியில் சாகம்பரீ தேவியின் மூலமாய்ப் பூக்கள் நவராத்திரியின் தசமித் திருநாளில் படைக்கப் பெறலாயின. வாரத்தின் ஏழு நாட்களில் ஒவ்வோரு நாளிலும் கோடானு கோடிப் பூக்கள் படைக்கலாகி, அண்ட சராசர லோகங்கள் அனைத்திற்கும் அனுப்பப் பெற்றன.
இவ்வாறு நறுமணப் பூக்கள் நிறைந்த நந்தவனம் பூவுலகின் முதன் முதலில் தோன்றிய தலங்களுள் ஒன்றே பூவனூர். தஞ்சாவூர் – நீடாமங்கலம் அருகே உள்ள இப்புனித பூமியே கற்பக விருட்சத்தின் முதல் புஷ்பம் புமியில் விழுந்த தலம். கற்பகப் பூவைச் சூடிய கற்பக வல்லியும், ராஜ புஷ்பத்தைச் சூடிய ராஜராஜேஸ்வரியும், ஜலயோகப் புஷ்பத்தைச் சூடிய சாமுண்டீஸ்வரியும் அருளும் பூமி. பூக்கள் தரும் புனிதங்களைக் கலியிலும் அபரிமிதமாய்ப் பொழியும் தலம்.
சாகம்பரீ தேவியால் படைக்கப் பெற்றவையே கோடானு கோடி புஷ்பங்கள். இதன் காரணமாகவும் விண்ணுலகத்தின் சர்வ தெய்வாதி, தேவாதி தேவ தெய்வ லோகங்களிலும் பூமியில் விளையும் தாவரப் பூக்களைப் பறித்து தொடுத்து நிதமும் பூஜிப்பதையே பெரிதும் போற்றுகின்றனர். இஃதும் பூவுலப் பூக்களின் அளப்பரிய தெய்வீக மேன்மையை விண்டுரைப்பதாம்.
முக்தர்கள், மோட்ச பூமியினர், பிதுர்க்கள் போன்றோரும், அனைத்து கோடானு கோடி விண்ணுலகவாசியரும் பூவுலகத்தின் தெய்வீக மகத்துவங்களைப் பெரிதும் உணர்ந்தவர்கள் ஆவர். அவரவர் லோகங்களில் நம் பூமியில் விளைந்த பூக்களால் பூஜிப்பதையும், பூமியில் உள்ள ஆலயங்களில் பூக்களைக் கொண்டு வழிபடுவதையும் பெரிதும் போற்றுகின்றனர்.
ஆனால் நாம் இந்த பூமியிலேயே வாழ்ந்து வந்தும், பூலோகத்துப் பூக்களின் புனிதத்துவத்தை அறிய மாட்டாதவராய் இருக்கின்றோமே, என் செய்வது? இனியேனும் அறிந்து, உரியனவற்றைச் சரியாய்க் கடைபிடித்துப் பிறருக்கும் உரைத்துப் பயன் பெறுவோமாக!
குழந்தைகளுக்கு அட்சராப்யாசம் என்பதும் முதன் முதலில் பாடம் சொல்லித் தரும் சடங்கு ஆகும். இதில் வாழைப் பூ, தாழம் பூ, வெண்தாமரைப் பூ, அடுக்கு நந்தியாவட்டை, செண்பகப் பூ ஆகிய ஐந்தையும் ஒரு தாம்பாளத்தில் அரிசியின் மேல் வைத்துப் பூஜையில் வைத்திடுவர். வாழைப் பூவின் மடலை விரித்து அதில் முழுமையான அரிசி மணிகளை அட்சதை நிறைத்து வைத்திடவும், வித்யா பூஜையை ஆற்றிடவும். பசு, கன்றின் முன் இச்சடங்கை நிகழ்த்துவது மிகவும் விசேஷமானது.
பூஜைக்குப் பிறகு வாழைப் பூவை நன்கு பிரித்து பசுவிற்கு அளிக்க வேண்டும்
இந்த முதலாம் அட்சர பயிற்சிக்கான புனிதச் சடங்கில், எந்த மொழியில் முதலில் கற்பிக்கின்றோமோ அதே மொழியில் எப்போதும் கற்பித்தலே, கற்றாலே உத்தமமானது. இதற்கு நிறைய தேய்வீகக் காரணங்கள் உண்டு.
ஒவ்வோரு மொழியின் எழுத்துகளும் “அட்சர புஷ்பம்” எனப்படுவது. இதனால்தான் இறைத் துதிகளை “அட்சர மாலை”, அதாவது அட்சர புஷ்பங்களாலான மொழியின் வார்த்தைகளால் ஆன பாமாலை என்றும் போற்றுவர். நிதமும் ரங்கனுக்கு பூமாலை சூட்டிப் பாமாலை சார்த்திய ஆண்டாளின் தெய்வானுபூதியும் இதனைப் புலப்படுத்துவதாம்
பெரும்பாலோர் தமிழிலோ, வடமொழியிலோ இந்த கல்வித் தொடக்கத்தை (வித்யாரம்பம், அட்சரப்யாசம்) ஆரம்பித்து விட்டு, பிறகு ஆங்கிலத்தில் ஏ, பி, சி, டீ என்று தாவி விடுவர். இது தவறு.
கல்வியில் சிறத்தல் என்றால் நிறைய மார்க்குகள் வாங்குவது மட்டுமல்ல. நல்ஒழுக்கத்திலும், நற்பண்பிலும் ஓங்கி உயர்ந்தவராய்க் கல்வியோடு சேர்ந்து பண்போடு, அன்போடு வளர்தலே கல்வியின் ஆத்மசக்தி மகத்துவம். கல்விப் பாடங்களும் ஆன்ம சக்தி கூடியவையாய் இருத்தல் வேண்டும். வெறும் விஞ்ஞானக் கல்வியால் பிள்ளைகள் இயந்திர கதியாய் மாறி விடுவார்கள், அல்லது உள்ளத்தை, புத்தியை, மனதைப் பண்புடன் உயர்த்தாது. மெய்ஞ்ஞானக் கல்வியும் தேவைதான். மெய்ஞ்ஞானம் மூலமாகவே
ஆத்மசக்தி, ஆன்மசக்தி, ஞானசக்தி, யோகசக்தி, பக்தி ஐந்தும் இணைந்து வருவதே சீரிய கல்வி
தற்கால குழந்தைகள் நற்பண்புகளுடன் கல்வியில் சிறந்து வாராது இருக்க மூல காரணம், பெற்றோர்களே. முதலில் ஆரம்பித்த மொழியில் படித்த பிறகு, எத்தனை மொழிகளும் கற்றுக் கொள்ளலாம். தாய்மொழியில் முதலில் கற்றால், நற்பண்புகளை வார்க்கும்.
நம் புனிதத் திருநாட்டின் தொன்மையான வழிமுறைகளை விட்டு விடலாகாது. தினமும் பெண் பிள்ளைகள் தலைக்குப் பூச்சூட்டிப் பள்ளிக்குக் சென்றால் நல்முறையிலான ஞாபக சக்தி உண்டாகும். பள்ளியின் பரவெளியும் பூக்களின் நறுமணத்தால் பரிசுத்தமாகும்.
பிரம்ம லோகத்தில், சாட்சாத் பிரம்ம மூர்த்தியே புஷ்பங்களைப் பறித்து தினமும் சிவபூஜை, விஷ்ணு பூஜைகளை ஆற்றி வருகின்றார் எனில் பூவுலகில் மனிதர்களுக்குப் பூக்களை வைத்து ஆற்றும் நித்திய பூஜையும், தினசரி ஆலய தரிசனமும் அவசியமானதுதானே. பூக்களின் புனிதத்துவத்தை உணர்த்தும் பிரம்ம லோகத்து அனுபூதி ஒன்றை இருடிகள் புராணத்தில் இருந்து இங்கு காண்போமாக.
ஒரு நாள் மாலையில்….
ஆனந்தமான அப்பொழுதில் மிகச் சிறப்பான நல்ல அமிர்தாமிர்த கடாட்ச நேரம் ஒன்று வந்தமைந்தமையால்….இதனை தெய்வீகப் பரிபூரணத்துடன் பயன்படுத்திப் பிரபஞ்சத்திற்கு நலம் பயக்க விழைந்தார் பிரம்ம மூர்த்தி. எவ்வாறோ?
நான்முக மூர்த்தி அனைத்து லலிதங்களையும், அழகு சக்திகளையும் ஒருங்கிணைத்து அந்த அபூர்வமான அமிர்த நேரத்தில் ஒரு பெண்ணை அந்த அமிர்தகடாட்ச காலத்திற்குள் படைத்தார். அனைத்துக் கலைகளையும் கல்வியையும், பண்புகளையும் கற்பிக்கச் சித்தம் கொண்டு வித்யா பூஜை செய்து கல்வி பாடத்தைத் தொடங்கினார்.
நான்கு வேதங்களையும் நன்கறிந்த பிரம்மா, தாம் தோற்றுவித்த அம்மணிக்குத் தானே சர்வ கலைகளையும் கற்பித்து நன்முறையில் வளர்த்தார். விண்ணுலக லோகங்களில் அன்றி பூமியின் சிறப்பைக் கருதி, அதியற்புதமாய் பூலோகத்தில்தான் இந்த பிரம்ம வித்யாசாலை தொடங்கியது.
புனிதமான மாதும் சர்வ கலைகளிலும் சிறப்புற்று வளர்ந்திட .... மணப் பருவமும் கனிந்து வந்தது.
ஒரு நாள் .... நாரத மாமுனி பிரம்ம லோகத்திற்கு வந்திட ..., அப்பெண்மணி நாரதரை வணங்கி ஆசி வேண்டினள்.. “தீர்க சுமங்கலி பவ!” என்று ஆசி கூறினார் நாரதர். அப்பெண் நல்வரம் ஒன்றை வேண்டி மாமுனியிடம் சமர்ப்பித்தாள்.
சகலமும் அறிந்த மும்மூர்த்தியருள் ஒருவராய்ப் பொலியும் பிரம்ம தேவரின் அருட்பார்வையில் கற்ற பெண்மணி – அடக்கம், பணிவுடன் துலங்குவதையும், பாத பூஜை செய்து வணங்கி வரம் வேண்டி நிற்பதையும் கண்டும் வியந்தார் நாரத மஹரிஷி. பிரம்ம மூர்த்தியால் அளிக்க முடியாத வரங்களா?
உத்தம பெரியோர்களுக்கு பாதபூஜை செய்கையில் அருகில் குருக்கத்தி மலர் அல்லது சிகப்பு வண்ண விருட்சிப் பூ இருத்தல் உத்தமமானது.

நாராயணா நாம மகிமை

அந்த பெண்மணி நாரத மாமுனியிடம் கூறலானாள்.
“சுவாமி! ஓம் நாராயனாய நம: என்று துதிப்பதை விட, ஓம் நமோ நாரத நாராயணாய நம: என்று கூறினாலே திருமால் விருப்பமுடன் ஏற்று விரைவில் அருள்புரிவார்” என்று அடியேனிடம் பிரம்ம மூர்த்தி கூறி உள்ளார். அதாவது, தன் அடியாரின் நலம் பேணுவதில் திருமால் வல்லவராம். திருமாலின் உத்தம அடியார் தாங்கள் தாமே! தங்களுடைய ஒப்பற்ற விஷ்ணு பக்தியின் மகத்துவத்தை விளக்குகையில் அடியேனிடம் பிரம்ம மூர்த்தி மேற்கண்டவாறு உரைத்தார்.
அடியேன் உத்தமப் பதிவிரதையாய்த் திகழ்ந்திட தக்க நல்வரந்தனை வார்ப்பீர்களாக!” என்று அப்பெண்மணி கேட்டு வணங்கினள். நாரதரும் மனமுவந்து நல்விரத முறை ஒன்றை உபதேசித்து அவ்வாறே வரமளித்தார்.
உலகம் போற்றும் பதிவிரதையாக உதவும் முல்லை மலரின் புனிதமான மகத்துவம்
பிரம்ம மூர்த்தி பல கலைகளையும் நற்பண்புகளையும் கற்பித்து வளர்த்து, பல மகான்களிடம் பணிவிடை செய்வித்து வளர்த்த பெண்ணை... நல்லதொறு உத்தமருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க விழைந்தார்.
இந்த சமயத்தில் தான், அந்த பெண் நாரத மகரிஷியிடம் மேற்கண்ட நல்வரத்தைக் கேட்டுப் பெற்றனள். நாரதரும் இதற்கான விரத முறையை உணர்த்தினார்.
உலகம் போற்றும் உண்மையான பதிவிரதையாகப் பிரகாசிப்பதற்கு, பௌர்ணமி தோறும் விரதமிருக்க வேண்டும். விரத நேரத்தில் முல்லை மலர்களை கோமதி அன்னையின் திருநாமங்களை ஓதித் தொடுத்து அம்பாளுக்கு முறையோடு சார்த்தி வணங்கி வர வேண்டும் என்பதே கோமதி உபாசனைக்கான முல்லைப் பூச்சர விரத பூசனை.
“கோமாதா எங்கள் குலமாதா
குலமாதா எங்கள் கோமாதா
கோமாதா விண்டுரைத்த கோமதி மாதா
கோ குலத்தின் திலகவதி கோமதி மாதா”
-என்பது கோமதி ஈஸ்வரிக்கான துதி. சங்கரநாராயண மூர்த்திக்கான இறைவியே கோமதி அன்னை.
பெண்கள் மஞ்சள் அரளி, மஞ்சள் நிறச் சாமந்தி, அடுக்கு மல்லி, கதம்பப் பூக்களைக் கொண்டு அர்ச்சித்தும், அம்மனின் திருவடிகளில் இட்டும் எப்போதும் வாழ்வில் ஓதி வர வேண்டிய அதியற்புதமான கோமாதா துதியிது.
மிகவும் எளிமையான பூஜைதான். பூலோகத்துப் பெண்கள் யாவரும் ஆற்றக் கூடியதே.

பிரம்மரால் படைக்க பெற்ற அம்மாதும் இவ்வாறு பௌர்ணமி தோறும் விரதமிருந்து முல்லை மலர்களைச் செடியிலிருந்து தானே பறித்து, கோமதித் தாயின் நாமங்களை ஓதித் தோடுத்து அம்பாளுக்கு சார்த்தி வழிபட்டு வந்தாள். அந்த உத்தமப் பெண்ணை மணப்பதற்குப் பலரும் முன் வந்தனர். அந்த யுகத்து நியதிப்படி, கல்யாண வரனைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான ஆன்மீகத் தேர்வு முறை ஒன்று வைக்க பெற்றது.
இதன்படி பூமியைச் சுற்றி வலம் வந்து அகில வலத்தை முதலில் முடிப்போர்க்கு அப்பெண்ணை மணமுடிப்பது என்ற தெய்வீகத் தேர்வு முறைப்படி அப்பெண்ணுக்குத் திருமணத்தை ஆற்றிட முனைந்தார் நான்முகர்.
பூமியை வலம் வருதல் என்பது குறித்த தவ, யோக ஞான சக்தியைப் பூண்டிருந்தால்தான் எவருக்குமே இயலும். மேலும் பூமியை ஆத்மார்த்தமாய் வலம் வருவோர்க்கு, தீர்காயுளும், தீர்க தரிசனமும் கிட்டும் என்பதும் உண்டு. ஏழு மலை, ஏழு நதி தேவதைகள் வார்த்துள்ள அரும்பெரும் நல்வரங்களிவை.
பலரும் உலகத்தைச் சுற்றி வர ஆரம்பித்தனர். பிள்ளையாரின் முந்தைய மாங்கனிப் புராண வைபவத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, இறைவனையும், இறைவியையும் சுற்றி வந்தால், அகில உலகங்களையும் சுற்றி வந்ததாகப் பொருள் என்று கொண்டு சிவலோகத்திற்கு விரைந்தோரும் உண்டு
பல அவதாரங்களை எடுத்து உலகைக் காத்த மஹாவிஷ்ணுவையும், மகாலட்சிமியையும் சுற்று வந்தால், உலகைச் சுற்றியதாய் அமையும் என்பதாய் விஷ்ணு-லக்ஷ்மீ லோகங்களுக்குச் சென்றோரும் இருந்தனர்.
இதையெல்லாம் பார்த்தார் நாரத மகரிஷி, முக்காலத்தையும் அறிந்தவராயிற்றே. அப்போதெல்லாம் விண்ணுலகங்களை விட, பூமியில்தான் எண்ணற்ற நற்காரியங்களைச் சாதித்தவாறு மகான்களும், மாமுனிவர்களும் தவத்தில் ஆழ்ந்து கிடந்து, நடந்து இருந்தனர். என்வே மாமுனி பூலோகத்திற்கு உடன் விரைந்து வந்தார்.
கௌதம மாமுனிவரின் ஆஸ்ரமத்தை அடைந்தார். மாமுனிவரை வணங்கி, பிரம்ம லோகத்துத் தேர்வைப் பற்றி நாரதர் அவருக்குத் தெரிவித்தார்.
“தங்களைப் போன்ற ஓர் உத்தம மாமுனி பவித்ரமான பெண்ணை மணந்து கொண்டால், எண்ணற்ற தெய்வீகக் காரியங்களை, தவங்களை, வேள்விகளை நிறைவேற்றும் தெய்வீக நிலைகள் எளிதில் கிட்டும். உலகம் போற்றும் ஓர் உத்தமப் பதிவிரதை, பார் பொற்றும் மாமுனியோடு வாழ்ந்திடில், அவர்களுடைய புனிதமான கூட்டுத் தவத்தால், புனிதமான சந்ததியால் பிரபஞ்சமே உய்வு பெறும் அல்லவா.
”இல்லற வாழ்வே சிறந்த வாழ்வு என்று சித்தர்களும் போற்றுகின்றனர். ஆகையால், உத்தமத்தினும் உத்தமராகிய கௌதம மாமுனியே! பிரம்ம லோகத்தில் தோன்றிய அந்த உத்தமப் பெண்ணை மணக்கத் தாங்களே முற்றிலும் தகுதியானவர்!” என்று கூறி கௌதம மஹரிஷியிடம் வாதாடி நின்றார் நாரத மாமுனி.
கலியுகத்தில் நல்ல மணப் பெண்ணைப் பெற்றிட, “மாங்கல்ய பாக்கியம் தரும் மங்கள குரு பகவானே” என்று ஓதியவாறு – ஆண்கள் தாமே தொடுத்த சாமந்தி பூக்களாலான மாலையை வியாழக் கிழமை தோறும் குரு ஹோரை நேரத்தில் ஸ்ரீ தட்சிணா மூர்த்திக்குச் சார்த்தி வழிபட்டு வருதல் வேண்டும்
இங்கு யாவரும் பயன்படுத்த வேண்டியதாய்க் குறிப்பிடப்படுவது மஞ்சள் நிற சாமந்திப் பூவாகும்.(துலுக்க) ஜவ்வந்தி பூ எனப்படும் வகை அல்ல
வியாழக் கிழமைக்கான குரு ஹோரை நேரம்: காலை 6-7, மதியம் 1-2, இரவு 8-9, இதற்குப் பின் விடியற்காலை 3-4. அந்தந்த நாளின் சூரிய உதய நேரத்தைப் பொறுத்து இந்த நேர முறை சற்றே மாறும்.
நாரதர் வற்புறுத்திய போதும் முதலில் கௌதமர் திருமணம் புரிந்து கொள்ளத் தயங்கினாலும், ‘தெய்வ அசரீரித் திருவாக்கு’ இதனை ஆமோதிப்பதாய் வானில் தோன்றிடவே, நாரதரின் மொழிக்கு ஒப்ப, இதுவும் இறைச் சித்தமே எனத் தெளிந்து, கௌதம முனிவர் பிரம்ம லோகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.
வழியில் பசு மாடு ஒன்று கன்றினை ஈன்று கொண்டிருந்தது. பசுவின் பின்புறம் கன்றின் தலை மட்டும் வெளியில் வந்து தரிசனம் தந்தது.
முன்புறம் தாய்ப் பசுவின் திருமுகம், பின்புறம் கன்றுப் பசுவின் திருமுகம். இரு புறமும் திருமகளின் திருமுகங்களைக் கொண்ட கோலம்! என்னே அற்புதமான தரிசனம்!
இவ்வாறு இருபுறத் திருமகள் கடாட்ச தரிசனம் கூடிய எந்தப் பசுவையும் வலம் வந்திடில், வேறெந்த லோகத்திலும் கிட்டாத அரிய தவப் பலன்கள் கிட்டும். இவ்வகையில் தரிசனம் தரும் பசுவினை 14 தடவைகள் சுற்றி வலம் வந்தால், ஈரேழு பதினான்கு உலகன்களையும் வலம் வந்த பலன் பெய்யும் என்ற தெய்வ நியதியும் உண்டு. இதனை நன்கறிந்தவர்களே மாமுனியர்கள்
”இருபுறமும் ஒரு பசுவின்
திருமகளின் திருவடிவம்
கருக்கண்ணால் காண்பவரோ
பதிவிரதை பதங் காண்பார்”
என்ற அகத்திய கிரந்த மொழியும் இதனைச் சிறப்புற உரைப்பதாம். கோ பூஜையின் போது, இவ்வரிய மந்திரத்தை ஓதி வலம் வந்து வணங்கிடில் சந்த்திகள் நன்கு நன்முறையில் விருத்தியாகித் தழைக்கும்.
ஆனால் பலன்கள் எதையுமே எதிர்பாரதவராய் கௌதம முனிவர், கிடைத்தற்கரிய தரிசனம் என்பதை மட்டுமே சிந்தையில் கொண்டு – இரு புறமும் லக்ஷ்மீயின் திருப்பசு முகத்தைக் கொண்ட அப்புனிதமானப் பசுவைச் சுற்றிப் பதினான்கு முறை மங்களகரமாய் கோசூக்தம் ஓதியவாறே மாமுனிவர் வலம் வந்தார்.
பின்னர் நாரதரே பிரம்ம லோகத்தில் பிரம்ம மூர்த்தியிடம் இதற்கான ஆன்மீகப் பலன்களை உரைவித்து, “அனைவரிலும் உலகை முதலில் சுற்றி வந்தவர் கௌதம மகரிஷியே” என்று கூறிட… அனைவரும் இதனை மனப் பூர்வமாக ஏற்று ஆசி கூறிட, கௌதமருக்கும் அந்த உத்தமிக்கும் திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது.
இந்த உத்தமிதான் உத்தமப் பதிவிரதையாய் அண்ட சராசரமும் சதுர் கோடி யுகங்களாய்ப் போற்றும் ”அகலிகை”
இந்த புராண வைபவத்தை பக்தி நிறந்த அருட் கனிவோடு அகஸ்தியர் தன் சீடர்களுக்கு உணர்வித்தார்.
சினையாக இருக்கும் பசிவிற்குத் தினமும் வாழைப் பூவை நன்கு உரித்து பக்தியுடன் கொடுத்து வணங்கி வந்தால் – வீட்டில் அடிக்கடி எற்பட்டு வரும் கொந்தளிப்பு நிலை மாறி – சாந்தம் புஷ்பிக்கும்.
”கோமாத விண்டுரைக்கும் கோலோக வேதம்
ஆகமத்தின் அத்தனையும் திரண்டு வரும் பாலாய்
பாகவதப் பரிநூலும் பரிந்துரைக்கும் கோவே!
பசுபதியாய் பதிபசுவாய் அருளிடுவாய் அம்மே!”
என்பது கோமாதா, கோமதி மாதாவை இணைத்துத் துதிக்கும் பாசுரம்.
தஞ்சாவூர் அருகே தாழமங்கை ஆலயத்தை ஒட்டி (கள்ளர்) பசுபதி கோயில் எனும் கிராமத்தில் உள்ள ஸ்ரீ பசுபதீஸ்வரர் கோயிலில் வெள்ளி, செவ்வாய், பிரதோஷம் நாட்களில் பசு, கன்றுடன் மூன்று வலம் வந்து, பசு பூஜைகளை (கோ பூஜை) ஆற்றி வந்தால், இல்லத்தில் சந்ததி நன்முறையில் தழைக்கும்.
இவ்வாறு ஆலயத்தில் பசுவுடன் புனித வலம் வருகையில் – பசுவானது கோமேயம், சாணி இடுதல் மிகவும் மங்களகரமானதாம். கோமேயம், சாணி இடுகையில், இதன் துளி தெறித்து நம் உடலில் படுவது பலத்த தெய்வ ஆசீர்வாத சக்திகளை உணர்த்துவதாம்.
உத்தமப் பதிவிரதையாம் அகலிகைக்குக் ‘கல்லாய்க் கிடப்பாய்’ எனும் சாபம் விளைந்தது ஏனோ, ஏனோ?
இது சாபம் அல்ல. “கனிந்த தவத்தின் முற்றோதல்” என்பர் சித்தர்கள்.
முல்லை மலர்ப் பூசனையால் பதிவிரதையாய்ப் பிரகாசிக்கும் பாக்கியத்தை அடைந்தனள் அகலிகை எனில், ராமாயணக் காலத்தில் அகலிகைக்கு ஏன் சாபம் ஏற்பட்டது? – என்ற வினா எழும்
ராமாயணக் காலத்திற்கும் முன்னிருந்தே பொலிந்த பதிவிரதா தீபப் பிரகாசியே மூத்த பதிவிரதையான அகலிகை
ஒரு சமயம்..... பிரம்ம லோகத்திலும், பூலோகத்திலுமாய் வளர்ந்து கொண்டிருந்த அகலிகையைப் பார்த்துச் சற்றே ஒரு கணம் ஆசை கொண்டனன் இந்திரன். இப்பேராசையை அப்போதே கழட்டி விட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் நிராசையாயினும் தேவர்களின் தலைவரான இந்திரனையும் விடாது போலும். அகலிகையை மணம் புரிந்துச் கொள்ள முயற்சித்து, இந்திரன் தோற்றான். கௌதமர் அகலிகையை மணந்தார். ஆனால் இந்திரனுக்கு துர்எண்ணம் உள்ளுக்குள் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
ஒரு நாள்… விடிவதற்கு முன்னால்… அகலிகையை அடைய வெறி கொண்டு, இந்திரன் சேவலாக உருமாறிக் குரல் கொடுத்தான். விடிந்து விட்டது என்று எண்ணிய கௌதம மகரிஷி நதியில் பிரம்ம முகூர்த்த நேரத்தில் நீராட சென்றார். அப்போது இந்திரன் கௌதம மாமுனியின் வடிவெடுத்து அகலிகையின் முன் நின்றான்.
அதிகாலையில் ஆகாயத்தில் உள்ள நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தால், விடிந்ததா, இல்லையா என்று தெரியாதா, கௌதம மாமுனிவருக்கு? இரவில் உறங்கும் நீரோட்டத்தைக் கண்டாலேயே மஹரிஷியார் விடிந்ததா, இல்லையா என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாமே! இதற்காக கௌதம மாமுனி ஏன் நதி வரை நடந்து சென்று, நதி உறங்குவதைக் கண்டு திரும்பி வர வேண்டுமோ?
இந்திரனுக்கு கௌதமர் – அகலிகை மஹரிஷி தம்பதியினர் மூலம் புத்தி புகட்டவே இத்தகைய புராண அனுபூதி நிகழ்கின்றது.
இந்திரன் தன் மனதில் ஏற்பட்ட விகார எண்ணங்களைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ள அகலிகையை அணுகினான். ஆனால் அகலிகையின் உள்மனதோ இவர் கௌதம மகரிஷி அல்ல என்று உணர்த்தியது.
இதற்கிடையில் நதி வரை சென்ற கௌதமர் திரும்பி வந்தார். இருவரையும் கண்டவுடன் சபிக்கின்றார், ஏனோ?
இந்திரனின் விகார எண்ணங்களுக்குக் காரணம், அகலிகையின் அழகு. கௌதமரின் “கல்லாய் கிட!” எனும் சாபம் அகலிகையின் தேகத்திற்கு மட்டுமே, அகலிகையின் ஆத்மப் பிரகாசிக்கு அல்ல.
மாற்றான் மனைவி என்றவுடன் கூட மனதில் எண்ணங்களை அடக்கத் தெரியாத இந்திரனுக்கோ “உடல் முழுவதும் யோனிக் கண்களாகட்டும்” என்று மாமுனி சபித்தார். இந்திரன் வெட்கித் தலைகுனிந்து யோனிக் கண்கள் நிறைந்த உடலோடு வெளியில் இருக்க அஞ்சி இமாலயத்தில் ஒரு தாமரைத் தடாகத்துக்குள் போய் ஒளிந்து கொண்டான். நெடுங் காலத்திற்கு விமோசனமே கிட்டவில்லை.
இந்திரன் சாபத்திற்கு விமோசனம் அப்போது இல்லைதான். பிற்பாடு கெஞ்சி கூத்தாடித்தான் பெற்றான். ஆனால் உத்தம புருஷராம் ஸ்ரீராமரின் கால் தூசி கல் மேல் பட்டவுடன் அகலிகை எழுவாள் எனும் சாப நிவர்த்தியும் தானாய் விளைந்தது.
ஸ்ரீராமர் உத்தம புருஷர். ஏகபத்தினி விரதன். பிற பெண் மீது தன் கால் படுவதைக் கூட – கல்லாய், மண்ணாய்க் கிடந்தாலும் – ஒப்ப மாட்டார் அல்லவா.
இங்கு கல்லாகிடினும் அகலிகை பெண் தானே! எவ்வாறு ஸ்ரீராமரின் கால் பட முடியும்? இதற்குமான எண்ணற்ற ஆன்மப் பூர்வமான ஆத்மசக்தி விளக்கங்கள் உண்டு.
ஆனால் இந்தப் புராண வைபவத்தைப் பலரும் அகலிகைக்கு மாசு கற்பிக்கும் வகையில் இயம்பக் கூடும். இது முற்றிலும் தவறு. முதலில் நடந்த புராண வைபவத்தை நன்கு அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இதற்கான விளக்கங்களை – அனைத்துப் புராணங்களையும் இறை ஆணையாய் சாட்சியாய் நின்று கண்டு வரும் நவநாத சித்தர்களின் குருவாய் மொழியாய் முழுதுமாய் நன்கு அறிய வேண்டும்.
பிரம்மனால் படைக்க பெற்று, நாரத மகசிஷியினால் உத்தமப் பதிவிரதையாய் வரமளிக்கப் பெற்று, முல்லை மலர்களால் பௌர்ணமி தோறும் கோமதித் தாயை வணங்கி வந்த கௌதம மகரிஷியின் உத்தமப் பத்தினி அகலிகை எக்காலத்தும் பிழை செய்திடாள். உத்தம பதிவிரதையிடம் எக்காலத்தும் ஓரணுப் பிழையும் எழவே எழாது.
இந்திர பதவி என்பது கோடானு கோடி ஜன்மங்களில் உத்தம நற்காரியங்களைச் செய்து கிட்டுவது. இருப்பினும் உத்தம தேவபதவி என்றாலும், இந்திரரும், எத்தகைய தேவலோகத்தினரும் அகங்காரத்தால், ஆசையால் தவறு செய்யக் கூடும். இதிலும் துர்வகைக் காமம் மிக மிகப் பொல்லாதது. எவரையும் வளைத்துக் கீழே தள்ளி விடும். இதற்கும் இந்திரன் பாடம் பெற்றாக வேண்டும்.
மேலும், உத்தம பத்தினியரிடம் எந்த லோகத்தாரும் தெய்வத்துக்குச் சமானமாய் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடங்களையும் கற்பிக்கவே இத்தகைய புராண அனுபூதிகள்.
எவருமே தன் அழகாலோ, ஆடையாலோ மற்றவர் உள்ளத்தில் சிறிது கூட எந்தவிதமான தவறான பிரதிபலிப்பையும் அறிந்தோ, அறியாமலோ ஒரு காலத்தும் ஏற்படுத்தலாகாது.
உண்மையில் திருமணம் ஆன பின் கணவன், மனைவி இருவருமே தம்மை மென்மேலும் அழகுபடுத்திக் கொள்வதில் ஈடுபடலாகாது என்பதே உத்தம ஆன்ம விதி. தன்னைப் பற்றி எவர் ஆசை கொண்டாலும், அதனைக் களையும் மார்கத்தையும் அவரவரே அருளல் வேண்டும் என்ற ஆன்மீக நியதியும் முந்தைய யுகங்களில் உண்டு.
இதன் காரனமாகவும் நெடுங் காலத்திற்கு அகலிகையின் மேல் ஆசையை வளர்த்து கொண்டிருந்த இந்திரனுக்கு, அதே அகலிகையின் மூலம் நிகழும் புராண அனுபூதி மூலம் பெரும் பாடம் ஒன்றும் வந்தமைந்தாக வேண்டியும் இருந்தது.
கடல் மண் அளவிற்கு எண்ண முடியாத தொகையில் கோடிக் கணக்கான இந்திரர்கள் வந்து சென்றுள்ளதாய் சத்குரு வேங்கரடராம சுவாமிகள் எடுத்துரைப்பார். அதாவது குறித்த மலையளவு புண்ணியம் இருந்தால் எவரும் இந்திரராகி விடலாம். ஆனால் பெறுதற்கரிய இந்திர பதவியை அடைந்து விட்டு, அதன் அளப்பரிய பதவி சுகங்களை அனுபவிக்கையில், ஒரு சிறு காம எண்ணம் அல்லது துர் எண்ணம் உள்ளே நுழைந்து விட்டால்… அவ்வளவுதான்.. இந்திர பதவியே பறி போய் விடும். பலத்த சாபங்களுக்கும் ஆளாக நேரிடும்.
இதனால் பல இந்திரர்களும் சாதாரண மானுடராய் பூமிக்கு வந்து தினமும் பூத்தொடுத்து எளிமையாய் வழிபட்டுப் பரிகாரம் பெற்ற அதிஉத்தமத் தலங்களுள் ஒன்றே – அரிதினும் அரிதாய் சிம்ம பீடத்தின் மேல் குடி கொண்டருளும் திருமீயச்சூர் பெருமாள் ஆலயம். மயிலாடுதுறை – திருவாரூர் இடையே கூத்தனூர் சரஸ்வதி ஆலயம் செல்லும் வழியில் திருமீயச்சூர் உள்ளது. பலரும் திருமீயச்சூர் சென்று லலிதாம்பிகையை மட்டும் தரிசித்து வந்து விடுகின்றார்கள். திருமீயச்சூர் சிவாலயம் அருகிலேயே சிம்ம பீட பெருமாள் ஆலயம் உள்ளது. குற்ற உணர்வுகளைக் களைந்து தக்க பரிகாரத்தை வார்க்க வல்ல பெருமாள் ஆலயம். உள்ளிருந்தே கெடுக்கும் பகமையை அகற்றி நல்வாழ்வைத் தர வல்லது.
அம்பாள் வழிபாடுதான் முறையற்ற காமத்தை முழுதுமாய் நீக்கும். இதற்குப் பூக்களின் புனிதம் அருந்துணை புரியும். பூக்களால் அர்ச்சிப்பதும், அலங்கரிப்பதும் அம்பாள் வழிபாட்டில் பிரதானம் ஆயிற்றே. பூக்களில் பூரிக்கும் நறுமணத்தின் ஆன்மசக்தியானது, துர்எண்ணங்களைப் பரிசுத்தமாக்க வல்லது.
உலக மனிதர் ஒவ்வொருவரும் தன் வாழ்வில் சிறிது காலமேனும் அம்பிகை வழிபாட்டைக் கட்டாயம் கடைபிடித்தாக வேண்டும் என்று சித்தர்களின் குருவாய் மொழியாய் உரைப்பார் சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள்.
சுவாமி விவேகானந்தர் சிகாகோவில் ஆன்மீகப் பிரசங்கத்தைத் தொடங்குகையில், “சகோதர, சகோதரிகளே!” என்று விளித்த போது, அனைவரும் ஓர் உத்வேகத்தோடு தம்மையும் அறியாமல் எழுந்து நின்று கரகோஷித்தனர் என்பது உலகமே அறிந்ததே. ஆனால் இதற்காய் விவேகானந்தர் அளித்த கூடுதல் ஆன்ம விளக்கங்களைப் பலரும் அறியார். “என் உள்ளத்தில் ஒரு போதும் நான் காம எண்ணத்தை அண்ட விட்டதே கிடையாது. இதனால் மனதின் அளப்பரிய முழு ஆற்றலையும் அங்கே என்னால் பயன்படுத்த முடிந்தது!” விவேகாநந்தர் தியானத்தின் போது தன்னருகில் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப் பெற்ற பிரசாதப் பூக்களை நிரவி வைத்துக் கொள்வார்.
இவ்வாறு அகலிகை கல்லாய் மாறிய புராண வைபவத்தின் பின்னனியில் கோடானு கோடி காரணங்கள் காணக் கிடைக்கின்றன. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும் தெள்ளிய பாடம் புகட்டுவதாம். இவை அனைத்தும் சித்புருடர்களின் கிரந்தங்களில் இருந்து, தக்க சித்தர்குல தீபப் பிரகாசிகையாய் குருவாய்மொழி மூலமாகவே கிட்ட பெறுவதாம். இத்தகைய அகத்திய குலதீபப் பிரகாசியே சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள்.
ஸ்ரீராமர் தோன்றிய திரேதா யுகத்திற்கும் முந்தைய இப்புராண அனுபூதியானது, அத்தனை கோடி இந்திரர்களுக்கும், கலியுகத்தின் கோடானு கோடி மானுடர்களுக்கும் தக்க பாடம் புகட்டும் முகத்தான் இறையாணையாய் நிகழ்ந்ததாகும்.
ஒரு மாமுனி புகட்டும் பாடத்தை விட, ஒரு பதிவிரதாதேவி புகட்டும் பாடம். எந்த யுகக் காலத்தும் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது என்பது மாமுனியரின், யோகியரின், ஞானியரின் வாக்கும் கூட. எனவேதான் புனிதவதியாம் அகலிகை உள்ளிட்ட வைபவம் மூலம் இந்திர லோகத்துக்கே பெரும் பாடம் புகட்டப் பெற்றது.
பெண்ணோ, ஆணோ எவருமே தங்கள் அழகு வதனத்தைப் பற்றி ஒரு போதும் பெருமை கொள்ளலாகாது. இரு பாலாருமே அழகையோ, கல்வி மேன்மையையோ ஒரு போதும் அறிந்தோ, அறியாமலோ வெளிக் காட்டலாகாது. இதிலும் திருமணம் ஆன பின் தன்னை மென்மேலும் அழகுபடுத்திக் கொள்தல் என்பதையே முற்றிலும் இருபாலாரும் தவிர்த்து, உள்ளத்தழகாம், அகவழகாம் ஆன்மீக அழகைப் பேணுவதில்தான் கவனம் கொள்தல் வேண்டும்.
மந்திர ஜபிப்பு, விரதம், ஆழ்ந்த வழிபாடு போன்றவை “தேஜஸ்” எனும் அழகுப் பிரகாசத்தை வார்க்கும். இது மிகவும் புனிதமானது. காண்போரையும் தூய்மைப்படுத்தும்.
காரைக்கால் அம்மையாரும், ஔவைப் பிராட்டியாரும் தம் திருமேனி அழகைத் தியாகம் செய்து, பூமாதேவிக்கு அர்ப்பணித்துச் சாதாரன வடிவத்தை ஏற்று அருந்தவம் புரிந்ததை நாமறிவோம்.
எனினும் கலியில் இவ்வாறு நற்பாடத்தைச் சொல்வது எளிதுதான், கலியில் கடைபிடிப்பது கடினமே. பூக்களால் பூஜிப்பது இதனை எளிமையாக்கும். உத்தம பத்தினியரின் அனுபூதிகள் நல்வைராக்யத்தைக் கனியச் செய்யட்டும். நல்ல மன ஆற்றலைப் பேணும். இதற்காகவே மஹான்களின் வாழ்க்கைச் சரிதங்களை அடிக்கடி படித்து வர வேண்டும் என்பது.
பூக்களைக் கொண்டு தினமும் இல்லத்தில், பூஜித்து வந்தால் மனம் தானாகவே ஆன்மச் செழுமை அடையும். ஆலயங்களுக்கு தாமே குடும்பத்தில் தொடுத்த பூக்களையும், தாமே சுற்றி ஆக்கிய பூணூல்களையும் அளிப்பதும் சீரிய இறைப்பணியே. இதன் மூலம் நூற்றுக் கணக்கான பக்தர்களுக்கு ஆலயத்தின் மலர்ப் பிரசாதத்தை அளிக்கும் வாய்ப்பு கிட்டும் அல்லவா. இதுவும் தியாகமயச் சேவையே.
தற்காலத்தில் கலியுகத்தின் ஆபாசமான ஆடைக் குறைப்புகள் எவரையும் மோகம் அடையச் செய்யும் வண்ணம் நடைமுறையில் ஆகி வந்து முறையற்ற காமத்தை தினமுமே உலகச் சமுதாயத்தில் விளைய்ச் செய்யும் வகையில் விட்டனவே, என் செய்ய?

இத்தகையக் கலியுகத் தீமைகளை தீர்க தரிசனமாய் முன் கூட்டியே அறிந்த மஹான்களும் இதற்கான அரிய தீர்வுகளை நல்கித்தான் உள்ளனர். ஆனால் இவற்றைக் கடைபிடித்து வந்தால்தானே ஐயா உலகில் காமப் பாவ செயல்கள் தணியும்

ஆலயங்களில் அம்பிகை, அம்மனுக்கு – முற்றிலும் பூக்களால் ஆன – பூப்பாவாடை சார்த்துதல், பூச்சொரியல் எனும் புனிதமான வைபவங்களை – ஆயிரக் கணக்கான புஷ்பங்களை அம்மனுக்குச் சார்த்தி வழிபடும் உத்சவங்களை – யானைக்கான கஜபூஜை, பசுவிற்கான கோபூஜை போன்றவற்றை அடிக்கடி நிகழ்த்தி வருவதும் இதற்கான தக்க ஆன்மீக தீர்வுகளில் ஒன்றாகும்

உத்தம லோகங்களில் பத்னியரை, பத்தினி தெய்வமாகவே கொள்வர், பத்தினிகள் தெய்வ லோகங்களில் தினமும் தெய்வ மூர்த்திகள் நடந்து சென்று சென்று உள்அமரும் மூலத்தானப் படிக்கட்டுக்களாகப் பதிவர். இதனைப் “பத்தினிக் கல்” என்றும் அழைப்பர். கிராமப் புறங்களில் இத்தகைய “பத்தினிக்கல்” வழிபாடு இன்றும் உண்டு.

திருமணத்தின் போது அம்மி மிதித்து அருந்ததி பார்த்தல் நிகழ்கின்றதே, இதுவும் பத்னிக்கல் வழிபாட்டு முறைதான்.

இங்கு அம்மி என்பது பத்தினிக் கல் அம்சம் ஆகும் என்பதைப் பலரும் அறியார். அம்மி புனிதமான சாதனம் ஆயிற்றே, இதன் மேல் கால் வைக்கலாகுமா?

அம்மி மிதித்து அருந்ததி பார்த்தலில் திளைக்கும் ஆன்ம வழிபாடு யாதெனில்…

அகலிகை போன்ற பத்னி தெய்வங்கள் உறையும் கல்லை உள்ளங் காலால் ஸ்பரிசித்து, வானில் தலையை உயர்த்தி அங்கும் பத்னி (நட்சத்திர)க் கல்லை தரிசித்து, உள்ளங்கால் முதல் உச்சந்தலை வரைப் புனிதப் பிரகாசம் நிறைந்து ஆற்றும் உத்தம பூஜை இது.
உள்ளங்கால் முதல் உச்சந்தலை வரை நல்ஒழுக்கம், நற்பண்பு, நற்குணங்களுடன் உத்தமப் பதிவிரதையாய்த் திகழ வேண்டும் என்று வேண்டிப் பிராத்திப்பதானது.
மறு ஜன்மத்தில் மனிதராய்ப் பிறப்பதை விட, ஆலய வாசலில் கல் படிகளாய்க் கிடந்து, இறையடியார்களின் திருப்பாதங்கள், பாத தூசிகள், பாதத் துளிகள் தன் மேல் தினமும் பட வேண்டும், இதுவே உய்வு தருவது என்று ஏங்கி இறைவனிடம் வரம் பெற்றுக் கோயிலில் படிக்கற்களாய்க் கிடபோர் எத்தனை, எத்தனை?
பண்டரீபுரத்தின் ஒரு கோயில் வாசல்படியின் அடியில் நாமதேவர் எனும் உத்தம கிருஷ்ண பக்த மஹான் தன் திருமேனியை பதித்துக் கொண்டுள்ளார். இங்கு ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவை தரிசிக்க வரும் லட்சக் கணக்கான கிருஷ்ண தரிசிகளின் புனிதமான திருவடிகள் தன் உடலில் பட்டு, மிதித்து செல்ல வேண்டும் என்ற காரணத்தால். இத்தகைய தியாகமயச் சித்தத்தால்தான் நாமதேவர் போன்ற மஹான்கள் “என்றும் வாழும் ஏகாந்த ஜோதிகளாய்” நான்கு யுகங்களிலும் பிரகாசிக்கின்றனர். என்பார் சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள்.
வானில் நட்சத்திரங்களாய்ப் பிரகாசிக்கும் - அருந்ததி – வசிஷ்டர் மாமுனி தம்பதியரை பகலிலேயே தக்க சான்றோரின் நல்வழி காட்டுதல் மூலம் தரிசித்து, உத்தமப் பதிகளாய் தம்பதியர் இருவருமே சிறக்க, இந்த (பத்னிக்கல்லாம்) அம்மி(யை) மிதித்து அருந்ததி (நட்சத்திரத்தைப்) பார்க்கும் திவ்யமான வழிபாடு உதவிடும்.

இன்றைக்கும் நாட்டுப் புறங்களில் கல் வடிவத்தில் முனிபீடம், அம்மன் பீடம் இருப்பதை தரிசிக்கலாம். மஞ்சக்குடி ‘அஞ்சேல் என்ற பெருமாள்’ ஆலயத்திலும் முனிபீடக் கல் பன்னெடுங் காலமாய் உள்ளது.
பத்தினிக்கல் வழிபாட்டில் அதிஉத்தமப் பத்னியரை தெய்வம் போல் அதாவது சிலை வடிவில் பத்னிக் கல்லாய் வழிபடுகின்றோம். இத்தகையப் பத்னிக்கல்லில் பூக்களை இட்டு வழிபடுதல் பரிசுத்தத்திற்குப் பூக்கள் பெரிதும் உதவுவதைக் குறிப்பதாம். பதிவிரதையாம் கண்ணகியை பத்னிக் கல் வடிவில் வழிபடும் வழக்கமும் தெய்வத் தமிழ் திருநாட்டில் உண்டே.
பத்னிக்கல் பீடத்தை, தெய்வச் சாயல் என்றும் போற்றுவர். இவ்வாறு பத்னியரை பத்னிக்கல் வடிவில், அதாவது சிலா பீட வடிவில் போற்று வழிபாடு தோன்றிய புண்ணிய பூமியே பனஞ்சாயல் என்ற புனிதமான கிராமம் ஆகும்.
தேவகோட்டை – வெள்ளையபுரம் – ஒக்கூர் – திருப்புவனவாசல் பகுதியில் பனஞ்சாயல் உள்ளது.
பனஞ்சாயல் கிராமத்தில் சிலைகட்டி அம்மனாய் வழிபடப் பெறும் – வடிவற்ற அம்மன் பூமிதான் – பத்தினிக் கல்லாய்ப் பதிவிரதைகளின் வழிபாட்டைப் பூவுலகிற்கு அளித்த மூலமுதல் அம்மன் தலம் ஆகும். கல்யாண மீனாக்ஷியாகவும் புனிதமான பத்னிப் பீட்த்தை போற்றி வணங்குவர்.
பன்னெடுங் காலம் கல்லாய்க் கிடந்த அகலிகை தேவி, ஸ்ரீராமரின் திருப்பாத தரிசனத்தால் அகலிகையாய் மானுட வடிவு கொண்ட பின்னர், அந்தப் பத்னிக் கல் பனஞ்சாயம் கிராமத்தில் கௌதம மஹரிஷியாலேயே பூமியடியில் பிரதிஷ்டை செய்யப் பெற்றது. கண்ணுக்குப் புலப்படாத பத்னிக்கல் பீடமிது. இதனையே பூமியடிப் பீடமாய்க் கொண்டு சிலைகட்டி அம்மன் தோன்றி இருப்பதாய் ஐதீகம்
ஸ்ரீராமரின் புனிதமான திருவடிகள் பட்ட பீடமாதலின், இங்கு கௌதம மாமுனியும், அகலிகையும் பனஞ்சாயல் கிராமத்தின் சிலைகட்டி அம்மனை அரிதினும் அரிய பனம் பூக்களால் அர்ச்சித்து வழிபட்டு உள்ளனர். பிரபஞ்சத்தின் அத்தனைக் கோடி மாமுனி பத்தினிகளும், பிதுர் பத்தினிகளும் வழிபடும் உத்தமத் தலம் பனஞ்சாயல் கிராமம். இங்கு நறுமணமுள்ள பூக்களைப் படைத்து வழிபடுவது குடும்பத்தில் மகத்தான ஒற்றுமையைப் பேணிக் காத்து ரட்சிப்பதாகும். இங்கிருந்துதான் கௌதம மஹரிஷியும், அகலிகையும் பூக்களின் புனிதங்களைப் பற்றி உலகிற்கு எடுத்தியம்பத் துவங்கினர்.
எனவே உத்தம பத்தினியராய் மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் போற்றப் பெறும் வண்ணம் பதிவிரதையாய் வாழ்ந்து சிறந்த பிரகாசிக்க விழைவோர், பனஞ்சாயல் தலத்தில் சிலைகட்டி அம்மனை செவ்வாய், வெள்ளி, சப்தமி நாட்களில் கிட்டுகின்ற நறுமணப் பூக்கள் அனைத்தையும் கொணர்ந்து பூசனை செய்து வழிபட்டு வருதல் வேண்டும். அரிதினும் அரிய பனம் பூக்களால் வழிபடுவதும், பனம்பழத்தைப் படைப்பதும் வழிபாடுதனை மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக்கும்.
தஞ்சாவூர் – பசுபதிகோயில் அருகே உள்ள – சக்கரமங்கை (சக்கரப்பள்ளி), அரிமங்கை, சூலமங்கை, நந்திமங்கை (நல்லிச்சேரி), பசுமங்கை (கள்ளர் பசுபதிகோயில்), தாழமங்கை, புள்ளமங்கை (பசுபதிகோயில்) ஆகிய ஏழு சப்தமங்கைத் தலங்கள் போன்று – மங்கையர் குலத்திற்கான உத்தம வழிபாட்டுத் தலங்களுள் பனஞ்சாயல் சிலைகட்டி அம்மன் ஆலய பூமியும் ஒன்று

கோபுரங்க கட்டிக் கல் வழிபாடு

தற்காலத்தில் அருணாசல கிரிவலம், மற்றும் ஆலய வழிபாட்டுகளில், பாதயாத்திரைகளில் வழியெங்கும் பக்தர்கள் சிறு கற்களைக் குவித்து குழந்தைகள் போல் சின்னஞ் சிறுமாடம், சின்னஞ்சிறு கோபுரம் கட்டி இருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். இதற்குப் பத்தினிக்கல் கோபுரம் அல்லது பத்தினிக் கல் பீட வழிபாடு என்றே பெயர்.
தொன்மையான இந்தப் பத்தினிக் கல் வழிபாடு அறிந்தும், அறியாமலும் தற்போது மீண்டும் எண்ணற்ற தலங்களில் புனரமைப்பைப் பெற்று வருவதும் மகிழ்ச்சி தருவதே. ஸ்ரீ ராமர் காலத்திற்கு முந்தைய காலத்திருந்தே பத்னிக்கல் வழிபாடு பூவுலகில் நிலவி வருவதாகும். கௌதம மாமுனி – அகலிகை மஹரிஷி தம்பதியரால் மீண்டும் நடைமுறை ஆக்கப் பெற்ற உத்தம வழிபாடு.
அந்தந்த ஆன்ம பூமிக்கு உரிய சிறு கற்களைக் கொண்டு சிறு பீடம், சிறு கோபுரம் ஆக்கி வைக்கும் இவ்வரிய வடிவிற்குப் பத்னிக்கல் பீடம் அல்லது பத்னிக்கல் மாடம் என்று பெயர். புனிதமான இல்லறம், சிறந்த இல்லம் அமைவதற்கான வழிபாடாய் இந்தப் பத்னிக்கல் வழிபாடு ஏற்பட்டது. வாஸ்து சாத்திரப்படி ஆலயங்களில் மூலக்கல்லும் (corner stone), இல்லங்களில் அஸ்திவாரக் கல்லும் இதன் வகைப்படி அமைவதே.
இவ்வாறாய், திருமணச் சடங்கில் அமையும் புனிதமான அம்மிச் சடங்கானது பத்னிக் கல் வழிபாடுமாயும் ஆகிறது. உத்தம ரிஷிகளும், ரிஷி பத்தினிகளும் திருத்தலங்களுக்கான மலைப் பாதையில் அல்லது பாதயாத்திரை வழியில் கல்லாய்க் கிடப்பதையே வைகுண்டம், திருக்கயிலாயம் போல் கருதி கொண்டு கிடப்பார்களாம்.
இவ்வாறாய் பத்னிக் கல் வழிபாடினைப் பூமியில் மீண்டும் புனரமைக்கும் வகையில் அகலிகை தேவி, பௌர்ணமி தோறும் முல்லை மலர்களால் கோமதி அம்பிகையைப் பூஜித்து வந்தமையால் – பத்தினி தெய்வங்களையும் கை கூப்பி வணங்கி வந்த ஸ்ரீராமரின் திருப்பாதம் படுதல் – என்ற பெறுதற்கரிய பாக்கியத்தையும் பெற்றாள்.
ராமாவதாரத்திற்கு முந்தையதாய், எத்தனையோ பல்லாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னிருந்தே மூத்த கல்லாய்க் கிடந்து வந்தனள் அகலிகை. இதனால்தான் அகல்யா தேவியின் பதிவிரதாத் தன்மையைப் போற்றும் பதிகங்கள் ‘மூத்த கற்பதிகம்’ என்றே போற்றப் பெறும். நாயன்மார்களுக்கெல்லாம் மூத்தவரான காரைக்கால் அம்மையாரின் திவ்யமான தேவார பாசுரங்களை “மூத்த திருவந்தாதி” என்று போற்றுமாப் போல.
இவ்வாறாய் அகலிகை சாபம் பெற்றுக் கல் ஆகினள் என்பதன் புனிதமான தாத்பர்யம். “மூத்த பத்னிக் கல்” தெய்வமாயும் ஆயினள் என்பதே. இதுவே இந்த புராண அனுபூதியின்பால் ஒளிரும் மகத்தான, தலையாய தெய்வத்வம். இதனை நன்கு புரிந்து கொண்டால், ‘அகலிகை ஏன் கல்லாகும் சாபம் பெற்றனள்’ என்ற வினாவே ஒருகாலும் எழாது.
ஸ்ரீராமரின் திருப்பாத தூளி பட்டாவுடன் சாபம் தீர்ந்து, அகலிகை கௌதமரைச் சார்ந்தாள். தவறு செய்திருந்தால் ஏகபத்னி விரதமான ஸ்ரீராமரினி புனிதமான பாதம் படுமா?
அகலிகை மாதாவை, பஞ்சபத்னி மாதாக்களில் ஒருவராய் வைத்து, “ஐஞ்சுடர் முனிபத்னிகளில்’ ஒருவராய் சிறப்பித்துப் போற்றி வரும் கண்ணபிரானின் திருவாசகமாய் பொலிந்து பிரகாசிக்கும் கீழ்க் கண்ட பழமையான துதி ஒன்றில், அகலிகை தேவியின் பெயர் முன்னே வருவது இங்கு தெய்வீகச் சிறப்புடன் குறிப்புடன் குறிப்பிட வல்லதாம்.
பஞ்சமாதா ஸ்தோத்திரம்
“அகல்யா திரௌபதி சீதா தாரா மண்டோதரி ததா
பஞ்சகன்யா ஸ்மரே நித்யம் மஹாபாதக நாசனம்”
-என்ற பரமானந்தத் துதியுடன் மகாபாரதத்தில் கண்ணனால் பஞ்ச பதிவிரதா தேவிகளில் முதலாவதாக வைக்கப்பட்டு வணங்கப்படுபவள் அகலிகை தேவி ஆவார். (அகலிகை மாதா, திரௌபதி தேவி, சீதா தேவி, தாரா தேவி, மண்டோதரி தேவி – ஆகிய பஞ்ச பதிவிரதா மாதாக்கள்)
எனவே உலகெங்கும் மகளிர் குலத்தால் பெரிதும் ஜபிக்கப் பெற்று வரும் இந்தத் துதியில் முதல் பெயராக வைத்து மூத்த பதிவிரதை என்று போற்றப்படும் அகலிகை, இத்தகைய தெய்வத்வ உயரிய நிலை பெறக் காரணம், கோமதி அம்பிகைக்கு முல்லை மலர்ப் பூக்களைத் தொடுத்துச் சார்த்திய பூசனையின் மஹிமை என்றே அகஸ்தியர் போற்றுகின்றார்.

பூக்கள் வாங்க நியதிகள்

தொங்கும் முந்தானையுடன் பெண்கள் பூவை வாங்குதல், பறித்தல், சூடுதல் கூடாது. அடக்கம், பணிவு போன்ற பவித்ரமான குணங்களை அடைவதற்கு முந்தானை பவித்ரமாய் உதவும் வஸ்திரப் பகுதியாகும்
இதனால்தான் ஆலயங்களில் புனிதமான தீர்த்தத்தைப் பெறுகையில், ஆணும், பெண்ணும் பணிவாய்க் குனிந்து, இடது உள்ளங்கை மேல் வேட்டியின் நுனி அல்லது புடவையின் முந்தானையை வைத்து, அதன் மேல் வலது உள்ளங் கையை வைத்து தீர்த்தத்தைப் பெற்று அருந்துவர்.
புதுக்கோட்டை – ஆவுடையார் கோயில் அருகே உள்ள மீமிசல் ஸ்ரீகல்யாண ராமர் ஆலயத்தில் கணவனின் வேட்டி நுனியையும், மனைவியின் முந்தானையையும் பிணைத்து இருவரும் சிவா – விஷ்ணு ஆலயங்களை வலம் வரும் மகத்தான வழிபாடு, குடும்பச் சாந்தத்திற்கு உதவுவதாய்த் துலங்குகின்றது.
ஸ்ரீராமர் – சீதா பிராட்டி தெய்வ தம்பதியரால் இத்தலத்தில் இந்தப் புனிதமான முந்தானை முடிச்சு வழிபாடு துவங்கி வைக்கப் பெற்றதாகும். இவ்வாறு வழிபாடு வந்திடில் தம்பதியர் இடையே நல்ல சுமுகம் ஏற்பட்டு இல்லறத்தில் மனவேறுபாடுகள் முற்றிலுமாய் அகன்று சாந்தம் கொழிக்கலாகும்.
பெண்களுக்கு ஒரு போதும், முந்தானை தரையில் தொங்கிடலாகாது, முந்தானை பவ்யமாய் உடலைச் சுற்றி இருப்பதே பவித்ரமானது. முந்தானை தொங்கி இருத்தல் பலத்த அசுபமான தோஷங்களைத் தரும். இதில் புண்ணிய விரயம் உண்டாகும். கடுந்தோஷங்கள் பற்றி வரும்.
ஒரு முழ நீள அளவிற்கு முந்தானை கீழே தொங்கினால், கணவன் மனைவி இடையே ஒற்றுமை இருக்காது.
இரண்டு முழ நீள அளவிற்கு முந்தானை கீழே தொங்கினால், நெருப்பினால் கண்டம் உண்டாகும்.
மூன்று முழு நீள அளவிற்கு முந்தானை கீழே தொங்கினால், விரும்பி மணந்தவரையே கை விட வேண்டிய விதியாகி விடும்.
பாதம் வரை முந்தானை கீழே தொங்கினால், பிறந்த இடமும் இல்லாமல், புகுந்த இடமும் இல்லாமல் அவதியுற நேரிடும்.
நெற்றியில் குங்குமத் திலகம் சூட்டிய சுமங்கலிகளிடம் பூ வாங்குதல் உத்தமம். பூ விற்போர் ஆண் குலத்தாராயின் விபூதி, நாமம் போன்று நெற்றிச் சின்னம் இட்டவரிடம் பூ வாங்குதல் வேண்டும்.
பிறப்பையும், இறப்பையும், இறைவன் மறை பொருளாகவே வைத்துள்ளான். இதுவும் நன்மைக்கே. பூக்களுக்கு இதன் ரகசியத்தை உணர்விக்கும் தெய்வத்வம் உண்டு. ஆனால் பூக்களின் புனிதங்கள் பற்றிய திவ்யமான ஞானம் உள்ளோர்க்கே தக்க சத்குரு மூலம் இது கிட்டும்.
பூக்களின் புனிதத்திற்கு நல்லதையும் எதிர்காலத்தையும் உணர்விக்கும் தீர்க தரிசனம் உண்டு. இதனால்தான் ஒரு காரியத்தை நடத்தலாமா இல்லையா என்பதற்கான “பூப்போட்டு பார்க்கும்” ஆன்மீக வழிமுறையும் தொன்று தொட்டுத் தோன்றியது. ஆனால் கண்டதற்கெல்லாம், சகட்டு மேனிக்கு இந்த முறையை பயன்படுத்தலாகாது.
மேலும் பூப்போட்டுப் பார்ப்பதால், அதன்படி கிட்டும் முடிவை மனதார ஏற்கும் பக்குவம் கனிந்தால்தான் இதனை கடைபிடிக்க வேண்டும். பூவை எடுப்போரும் கள்ளங் கபடமற்ற சாந்த பூஷணராய் இருக்க வேண்டும். இதனால்தான் கள்ளங் கபடமற்ற குழந்தைகளை வைத்து பூவை எடுப்பர்.
குலதெய்வம், இஷ்ட தெய்வத்தை வேண்டி, ஆலயங்களில் மட்டுமே இதனை கடைபிடிக்க வேண்டும். பலரும் அறியும்படி இதனைச் செய்தலாகாது.
இம்முறையில் ஏதேனும் ஒரு முடிவு கிட்டி, அது ஏற்று வராததால் விட்டு விடுவது என்றால், இம்முறை ஒரு போதும் பலன் தராது. ஆழ்ந்த நம்பிக்கை இதில் மிக மிக அவசியம்.

உலகெங்கும் இறைநாமம் ஓதிட ஓதிடதான் பூக்களின் எண்ணிக்கைப் பூவுலகில் பெருகும். இதனால்தான் தெய்வங்களின் பெயர்களை “நாமப்பூ, நாமாட்சரப் புஷ்பம்” என்பார்கள். “ஓம் நமசிவாய” என்று ஓதி ஒரு பூவை இட்டால், இதில் அட்சர சக்தியும், ஒலி சக்தியும் இணைந்து ஆங்கே நாமச்சுடர் ஒன்று எழும். இதனை நாமாவளிச் சுடர், நாமஜோதி என்றும் போற்றுவர்.
இவ்வாறு பூவுலகில் ஒரு கோடி முறை ராமநாமத்தை ஒலித்தால், ராமநாமத்தை எழுதினால் உடனேயே அதியற்புதமாய் “ராமஜோதி” தோன்றி உலக ஜீவன்களுக்கு காப்பு ரட்சையாய் நிற்கும் என்பது தசாவதார மூர்த்திகள் படைத்த நியதி. ராமநாம ஜபத்திற்கு அவ்வளவு புனிதமான தெய்வீக சக்தி.
இத்தகைய ராமஜோதிகளின் பால் தோன்றியதே ராமபாணப் பூ. ஆம், இந்தப் பூ, ராமஜோதியில் விளைந்ததே. தற்போது எளிதில் கிட்டுவது. பிட்சி பூ என்றும் போற்றுவர். ஸ்ரீராமர் பிட்சிப் பூவால் ஸ்ரீ பிட்சீஸ்வரருக்குச் சிவபூஜை ஆற்றிய தலம் மாமண்டூர். சென்னை – செங்கல்பட்டு அருகே மாமண்டூர் உள்ளது. இத்தலத்தில்தான் பிட்சி பூ, ராமபாணப் பூவாய் ஆயிற்று.
ராமேஸ்வரத்தில் சீதை வடித்துத் தந்த சிவலிங்கத்தை ஸ்ரீராமர் பிரதிட்டை செய்து பூசிக்கையில் எழுந்த சிவராம ஜோதியில்தான முதலில் புஷ்பித்தது.
பாணம் என்றால் ஆயுதம் மட்டுமல்ல. மன்மத தேவர் பூக்களை பாணமாக எய்திடில், ஆங்கே புத்திர சந்தான பாக்கியம் கிட்டும் அல்லவா. பூ பாணம் என்றால் பூக்களால் அர்ச்சிப்பது.
மல்லிகைப் புஷ்பத்தின் மகத்துவத்தை ஒரு மஹாபாரதப் புராண சம்பவம் மூலம் இருடிகள் பாரதம் விளக்குவதை மீண்டும் காண்போம். சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள் எடுத்தியம்பியது.
கௌரவர்களின் அவை….. துரியோதனன் முன்னிருக்க…. பீஷ்மர், துரோனர், விதுரர் முதலியோரும் அமர்ந்திருக்கின்றனர்.
துரியோதனன், “பெரியோர்களே! பாண்டவர்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடங்க நிச்சயித்து விட்டேன். ஆனால் படை திரட்டுவதற்க்கு முன், கண்ணனைப் பார்த்து வரலாம் என்று எண்ணுகிறேன். உங்கள் விருப்பத்தைக் கேட்கவும் ஆவலாக உள்ளேன். நீங்கள் தாராளமாக எதனையும் எடுத்துக் கூறலாம்!” என்றான்.
பீஷ்மர், விதுரரும் துரியோதனன், கண்ணபிரானைச் சந்தித்து ஆசி பெறுவதை கேட்டு மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தனர். ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மாவைக் கண்டாலாவது துரியோதனனின் மனம் நல்லபடியாக மாறாதா என்று அப்பெரியோர்கள் எண்ணினர். துரோணரும், கிருபரும் இதனை ஆமோதித்தனர்.
ஆனால் சகுனி மட்டும் முதலில் ஒன்றும் கூறவில்லை. “தான் துரியோதனின் பக்கத்தில் எப்போதும் வீற்றிருப்பவன், தன்னிடம் கேட்கும் போது பதில் கூறலாம்” என்ற மமதையில் சற்றே நிதானித்தான். அனைவருடைய ஆமோதிப்பையும், மகிழ்ச்சியையும் ஏற்று கொண்ட துரியோதனன் சகுனியிடம் திரும்புகின்றான். சகுனி பதிலேதும் கூறவில்லை.

சபையைக் கலைத்து விட்டு துரியோதனன் அரியணையில் இருந்து இறங்குகையில் சகுனி, “துரியோதனா! என்னைத் தனிமையில் சந்தித்திடு. உன்னிடம் இது பற்றி முக்கியமான விஷயம் கூற வேண்டும்” என்றான். கோபத்தோடு, நேராக தன் அரண்மனைக்கு சென்று விட்டான் என்றாலும் இறுதியில் சகுனியின் கருத்தையும் கேட்க விரும்பி அங்கு சென்றான்.

சகுனி துரியோதனனுக்கு என ஓர் உயர்ந்த ஆசனம் அமைத்திருந்தான். அதில் அவன் அமர… சகுனி தனக்கு துரியோதனின் காலளவு மட்டத்தில் படு கீழே மற்றோரு ஆசனத்தில் அமைத்து அமர்ந்து கொண்டான். சகுனி, எண்ணியபடியே துரியோதனன் தன் முன்னிருந்த ஆசனங்களில் வேற்றுமையை எண்ணி, தனக்கு அதிக மதிப்பும் கௌரவமும் தரும் சகுனியில் மேல் பெருமதிப்பு கொண்டான். இப்படியாய் சகுனி விதைத்த தீய திட்டமே பூ(ரி)த்து ஆங்கே விளையலாயிற்று.
சகுனி பேசினான். “துரியோதனா!  நீ போருக்குப் படை திரட்டும் முன் கண்ணனைப் பார்த்து வர இருப்பதாய் உன் அபிப்பிராயத்தை கூறினாய். சபையில் அனைவரும் ஆமோதித்தனர். ஆனால் அவர்கள் எல்லோரும் உன் நலனில் அக்கறை உள்ளவர்கள் போல் நடிப்பவர்கள். அவர்கள் உண்மையில் அக்கறை உள்ளவர்கல் அல்லர். அல்லும் பகலும் உன் நலனையே கருதும் நான், அவர்கள் முன் சொல்லும் சொல் எதுவும் எடுபடாமல் போகும். எனவே உன் நலம் கருதி தனிமையில் சந்திக்கச் சொன்னேன். மேலும் நான் சொல்வது மிகவும் ரகசியமானது. வேறு எவருக்கும் தெரியக் கூடாது.” என்று பீடிகை போட்டுப் பேசலானான்.
”துரியோதனா! பாண்டவர்களுடன் போர் செய்வது என்று நீ எடுத்த முடிவு சரியானதே. அதிலும் கிருஷ்ணனை அதற்கு முன் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அறிவுடைய செயல். ஆனால் நான் குறித்துத் தரும் நாளில் நீ கண்ணனைப் பார்த்து ஆசி பெற்று வா!”
சகுனியிடம் வேறு எதையோ பெரிதாய் எதிர்பார்த்த துரியோதனன், “ஏன், நாள் குறிக்க நாட்டில் ஜோதிடர்களா இல்லை!” என்று நகைத்தான்.
“உண்மையாக உன் நலனில் அக்கறை கொண்டவர்களே உனக்கு நல்ல நாள் குறித்து தர முடியும். சபையில் உள்ளவர்களை நம்பாதே!” என்று சொல்லித் தான் தயாராகக் குறித்து வைத்திருந்த நாட்களைக் கூறினான்.
சிறிது மௌனமாக மனதிற்குள் கணக்கிட்ட துரியோதனன், அதில் தனக்கான சந்திராஷ்டம நாளும் வந்து விட்டதைக் கண்டு கோபத்துடன் எழுந்தான்.
“சகுனி மாமா! எவ்வளவு தைரியம் இருந்தால் எனக்குத் தீமை தரும் சந்திராஷ்டம தினங்களைக் குறித்துத் தருவீர்கள்! உண்மையில் என்மேல் அக்கறை கொண்டவரா நீங்கள்?”
சகுனி,  “துரியோதனா! சந்திராஷ்டமம் என்று தெரிந்துதான் குறித்துள்ளேன்.சந்திராஷ்டமம் நன்மை தராது என்று பொருளல்ல. அந்நாளில் நீ கேட்கும் வரத்தில்தான் சாமர்த்தியம் வேண்டும். நீ கண்ணனிடம் நான் கூறும் இரண்டு வரங்களைக் கேள்!” என்றான்.
“இதற்கு முன் ஒன்றைத் தெரிந்து கொள். சிசுபாலன் பிறந்த சமயம், அவன் தாய் அனைவரையும் அழைத்துக் குழந்தையை காண்பிக்கின்றாள், ஏன் தெரியுமா?”
”சிசுபாலன் பிறக்கையில் அவனுக்கு நான்கு கைகள் இருந்தன. எவர் இக்குழந்தையைப் பார்க்கும் போது, கூடுதலான இரண்டு கைகளும் மறைகின்றனவோ, அவரால்தான் சிசுபாலனுக்கு மரணம் என்பது நியதி. எனவே இதனைச் சாமர்த்தியமாய் அறிந்து கொள்ளவே ஒவ்வொருவரையும் குழந்தையைத் தூக்க செய்கின்றாள் சிசுபாலனின் தாய். உறவுக்காரனாக கண்ணபிரானும் அப்போது அங்கு வந்திருந்தான்.”
அனைவரும் குழந்தையைத் தூக்கிப் பார்த்தனர். கண்ணன் மட்டுமே பாக்கி.
“கண்ணா குழந்தையைத் தூக்கு,” என்கிறாள்.
“இல்லை அத்தை! வேறொரு நாள் ஆகட்டும்!”என்று சொல்லி பார்த்தார் கிருஷ்ணன்.
“கண்ணு! இன்று நீ குழந்தையை தூக்கித்தான் ஆக வேண்டும்!”
”அத்தை! இன்று இக்குழந்தைக்கு சந்திராஷ்டமம், வேறொரு சமயம் பார்க்கலாம்” என்று கண்ணன் கூறி முடிப்பதற்குள், “இல்லை கண்ணா! என் மனத் திருப்திக்காக இன்று நீ தூக்கத்தான் வேண்டும், நீ என்ன இக்குழந்தைக்கு எதிரியா என்ன?”
“அத்தை! இனி விளைவுகளுக்கு நீங்களே பொறுப்பு” என்று சொல்லியவாறே கண்ணன் குழந்தையைப் பின் பக்கமாகச் சென்று தூக்குகின்றான். கிருஷ்ணர் தன்னைத் தொட்டவுடனேயே, ஜென்மாந்திரப் பகைமையால் அக்குழந்தையாம் சிசுபாலன் இரண்டு கைகளாலும் கண்ணனைக் குத்த வருகின்றது. இதனை அறிந்தே கண்ணன் பின் பக்கதிலிருந்து குழந்தையைத் தூக்கினான்” என்றான் சகுனி.
”இதற்கும் சந்திராஷ்டமத்தில் நான் கண்ணனைப் பார்ப்பதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்றான் துரியோதனன்.
”இல்லை துரியோதனா! சிசுபாலன் மரணம் கண்ணனால் அல்ல, அவனுடைய தாயினால்தான்.”
“கண்ணன் தூக்கியவுடன் குழந்தையின் இரண்டு பின் பக்கக் கைகளும் மறைந்தன. உடனே அழத் தொடங்கிய சிசுபாலனின் தாய், கண்ணனால்தான் தன் குழந்தைக்கு மரணம் என்று உணர்ந்து கொண்டுவிட்டாள்.
“குழந்தை மீது பாசம் கொண்ட தாய் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? கண்ணா என் மகனை நீ கொல்ல கூடாது என்றல்லவா வரம் கேட்டிருக்க வேண்டும், ஆனால் அவள் அவ்வாறு கேட்கவில்லையே! கண்ணா! என் மகனின் நூறு பிழைகளைப் பொறுப்பாய்,” என்றல்லவா வரம் கேட்டாள்” – என்று சகுனி திட்டப்படியே பெசலானான்.
“நூறுக்கு மேல் தன் மகன் பிழை செய்ய மாட்டான் என்று நினைத்தாளோ இல்லை, நூற்றுக்கு மேல் பிழை செய்த பின் அவன் தன் மகனில்லை என்று நினைத்தாளோ தெரியவில்லை. அவள் கேட்ட வரத்தினாலேயே அவள் குழந்தைக்கு மரணம். ஆகையால் துரியோதனா நீயும் அவ்வாறு செய்து விடாதே! கண்ணனால் தான் உனக்குப் பேராபத்து. எனவே நீ கேட்கும் முதல் வரத்தால் கண்ணன் எவ்வித ஆயுதம் தாங்கி போர் செய்ய கூடாது என்றும் இரண்டாவது வரத்தால் அவனுடைய படை முழுவதும் உன்னிடம் வந்து விட வேண்டும் என்றும் கேள்!”
”தன் படையும் இன்றி, ஆயுதம் இன்றி கண்ணனால் உன்னை ஒருகாலும் வெல்ல முடியாது. இவ்வாறு இரு வரங்கள் பெற்று வா. வெற்றி உன் பக்கமே! என்றான் சகுனி.
சந்திராஷ்டமம் என்று தெரிந்தும் சகுனியின் தூண்டுதலினால் துரியோதனன் கண்ணனைப் பார்த்தான். இதன் விளைவுகள் நீங்கள் அறிந்ததே.
சந்திராஷ்டமம் தினங்களில் சந்திர கிரகத்துக்கு உரிய உளுந்து தானியம் சேர்ந்த வடைகளைப் பசுக்களுக்கு அளித்தல், சந்திர ஒளியில் மலரும் பூக்களால் வழிபடுதல், மூன்றாம் பிறை தரிசனம் போன்றவற்றைக் கைக்கொள்தல் நன்று.
சந்திராஷ்டம தினத்தில்தான் அலுவலகப் பணிகள் அரசுப் பணிகள், தேர்வுகள், இண்டர்வ்யூ, பயணங்கள் போன்றவை தவிர்க்க முடியாததாய் கலியில் வந்து சேர்ந்து விடும். இந்நிலையில் அந்தந்தக் காரியம் அல்லது பயணத்திற்கோ முன்போ, பின்போ நிலாத்துண்டத் திங்கள் பெருமாள் (காஞ்சிபுரம் ஏகாம்பரேஸ்வரர்), தலைச்சங்காடு நாண்மதியம், சந்திரசேகரர், ஒளிமதி, மகிமாலை, சந்திரமௌலீஸ்வரர், போன்ற சந்திர சக்தித் தலங்கள், சந்திர மூர்த்தி வழிபட்ட இறைத் தலங்களில் உளுந்து வகைப் பண்டங்களைப் படைத்து வழிபட்டுப் பசுக்களுக்கு அளித்தல் நன்று.

பூக்களின் சகுனங்கள்

சகுனத்தை அறிவதிலும் புஷ்பம் பயன்படுகிறது
சுவாமிக்கு அணிவிப்பதற்காக எதிரில் ஒருவர் மாலை கொண்டு வந்தால் – அது காரிய சித்தி – சுப சகுனம்.
மனிதர்களுக்கு போடுவதற்காக பூ மாலை ஏந்தி ஒருவர் எதிர் வந்தால், பணத்தினால்தான் காரியசித்தி என்பதனை அறியலாம்.
மகான்களுக்கு அணிவிக்க எதிரில் மாலையுடன் வந்தால், கடன் தொல்லை தீரும், பிறவி கடன், திருமணக் கடன் கூடத் தீர்ந்து விடும்.
பிரேதத்திற்கு அணிவிக்க மாலையுடன் எதிர் வந்தால் கெட்ட சகுனம், காரிய தடங்கல். அன்று வெளியில் செல்லலாகாது.
பூக்களிடம் இருந்து அறிய வேண்டியன

மல்லிகை தான் இருக்கும் இடத்தை சுகந்த நறுமணத்துடன் வைத்து கொள்ளும். பூலோகத்தில் மல்லிகைப் பூ இருந்தாலும், அதற்கான நறுமணம் யாவும் விண்ணுலகப் புஷ்ப லோகத்தில் இருந்துதான் வந்து கொண்டிருக்கும்.
மல்லிகையைப் போலவே மனிதர்களும் தாங்கள் இருக்கும் இடத்தை எப்போதும் பூக்கள், ஊதுபத்தி, சாம்பிராணி, கற்பூரம் போன்றவற்றுடன் நல்வாசனையுடன் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். துர்மணம் இருக்க கூடாது. இதன் காரணமாய்த்தான் மானுடர்கள் தலையிலோ, காதிலோ, பையிலோ, கையிலோ எப்போதும் மலர்களை வைத்திருக்கும் புனித பண்பாடு ஏற்பட்டது.
ஒரு மல்லிகைச் செடியோ, கொடியோ தானிருக்கும் இடத்தில் இவ்வளவு நறுமணத்தை நிரவி உலகிற்குத் தியாகமயமாய் நிரவித் தருவதென்றால், மனிதன் மலர்களிடம் இருந்து எவ்வளவு விஷயங்களை, தியாகத்தைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். மனிதன் புனிதமான பூச்செடிகளிடம் அவ்வபோது பேசியும் வர வேண்டும். மனதுக்கு ஆறுதலாயும் இருக்கும்.
யார் வந்தாலும் எவ்வித பேதமும் இன்றி மலர்கள் நறுமணம் கொடுக்கும். இதுவே மலர்களின் தான, தர்மம். மலர்கள் தங்கள் மணத்தின் மூலம் புகட்டும் பாடத்தில் இதுவும் ஒன்று.
இவ்வாறு நிறைய பாடங்களை மனித குலம் புஷ்பங்களிடம் இருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இதற்காகவே மனிதன் பூக்களிடம் நிறைய பேசி வர வேண்டும் என்பது, பிறர் இதனைப் பார்த்து கேலி செய்வார்களோ என்று ஆரம்பத்தில் எண்ணக் கூடும். முதலில் மானசீகமாக பேசி வாருங்கள். பூக்கள் நிச்சயமாய் பதில் தருவதைச் சிறிது சிறிதாய்ப் புரிந்து கொள்ளலாம்.
மலர்கள் நறுமணத்தைத் தருவது போல, யார் எந்த நேரத்தில் தானமாய் வந்து கேட்டாலும் உங்களால் முடிந்ததைக் கொடுங்கள். இதன் உண்மைப் பொருளானது, ஏழைகளுக்கு ஏதேனும் கொடுப்பதற்கு உணவு, பழங்கள், பிஸ்கட், மிட்டாய் என்று எதையேனும்… குறிப்பாய் பயணத்தின் போது எப்போதும் கைவசம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்பதே.
எவருக்கும் காசாய்க் கொடுக்காதீர்கள், காசைக் கொடுத்து அதில் பீடி, சிகரெட் என்று தீயதை வாங்கினால் இந்த பாவத்தின் பங்கு அப்படி காசு கொடுத்தவரையும் தொத்தும். இயன்ற வரையில் பொருளாய்க் கொடுங்கள். ஆனால் கலியுகம் இது. கவனமாயும் இருத்தல் வேண்டும்.
முக்கியமாக உங்கள் அன்பினையும் சேர்த்து பரிமாறிக் கொடுங்கள். அதாவது எவரையும் வெறுக்காதீர்கள். அந்த அன்பு பல்கிப் பரவிப் பிறருக்கும் உதவும். நாட்டிலும் சாந்தத்தை நிரவும்.
அன்பும் பூக்களின் நறுமணம் போலவே எங்கும் நிரவும், கொடுக்க கொடுக்க குறையாது. வெறுப்பு, பகைமை, விரோதம், கிரோதம், வன்முறை, பயங்கரவாதம், போர் போன்ற தீயவை பெருகி வரும் கலியில் – மாமறை ஓதுதல், பூக்களின் நறுமணம், ஆலய உத்சவங்கள், தினசரி கோயில் தரிசனம், தான தர்மங்கள், வேள்விகள், நித்திய ஆலய பூஜைகள், பெரியோர்களின் தரிசனம், நல்ஒழுக்கம் போன்றவைதாம் அன்பு, சாந்தத்தைப் பூவுலகில் பரிமளிக்கச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.
பூக்கள் செடிகளில் இருப்பதை விட, இறைவனுக்கு பூஜைகளுக்கு, நற்காரியங்களுக்குப் பயன்படுகையில் அவற்றின் தெய்வசக்தி பன்மடங்காகின்றது. இதற்கு மனித குலம் உதவிட வேண்டும்.
பூக்குலத்திற்கு மனிதச் சமுதாயம் உதவுதல் என்பது பூக்களைப் பறித்து வழிபாடுகளுக்குப் பயன்படுத்துதல் என்பது தானே, இதில் பெரிதும் பயனடைவது மனித குலம் தானே. மனிதர்களுக்கு தானே இதில் அளப்பரிய புண்ணியம் கிட்டுகின்றது.

அனைவருக்கும் ஆலயத் திருப்பணி

கலியுகத்தில் ஆலயத் திருப்பணியும், இறைநாமத்தை ஓதும் நாமசங்கீர்த்தனமும் எளிதில் இறைவனை அடையும் மார்கமாகும். எனவே நமக்கு வசதி இல்லை, கையில் காசு, பணம் இல்லை, எங்கள் ஊரில் சத்சங்க அமைப்பு இல்லையே – என்று ஏங்குவோர் கூட, எளிமையான முறையில் ஆலயத் திருப்பணிகளைச் செய்யலாம், எவ்வாறு?
எத்தனையோ கோயில்களின் நந்தவனத்தில் பூக்கள் பறிக்கப் படாமல் அப்படியே கிடக்கும், அலங்காரத்திற்கும் அளிப்பதும் உத்தம இறைத் தொண்டல்லவா. பறித்து தொடுத்த மாலையாகத் தினமும் அளித்து வந்தால் பிரம்ம லோகமே நிறையும் அளவிற்குப் புண்ணிய வளம் சேரும் என்பது சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள் வார்த்தளித்துள்ள சித்தர்களின் குருமோழி.
மற்றொரு எளிய ஆலயத் திருப்பணி ஒன்றும் உண்டு. அடிக்கடி குருநாதர் எடுத்துரைத்து வந்ததுதான். பலரும் கோயிலில் கற்பூரத்தை ஏற்றி கற்பூரம் இருந்த பிளாஸ்டிக் கவரையும் கூடக் குப்பையாய் அங்கேயே போட்டு விடுகின்றார்கள், இதனால் கற்பூரம் ஏற்றிய பலன், - குப்பை போட்ட தவறான செயலில் போய் விடுகின்றது என்பதும் க்ஷணத்திலேயே கழிந்து போய் விடுகின்றது என்பதும் பலரும் அறியாததாகும். இதனைப் பன்முறை விளக்கி வந்துள்ளார் சத்குரு வேங்கடராம சுவாமிகள்.
இனியேனும் இவ்வாறு கிட்டும் அரிய புண்ணியத்தை விரயமாக்கும் தவறான செயலைத் திருத்திக் கொள்ளவும். பிறருக்கும் எடுத்து சொல்லவும்.
கஷ்டபட்டு பஸ், ஆட்டோ பிடித்து, செவ்வாய்க் கிழமையில் கோயிலுக்குச் சென்று ராகு கால துர்க்கா பூஜையில் ஏற்றிய தீப ஜோதிப் பலன்கள் – பெருமளவில் இவ்வாறு தேங்காய் நார், வாழைப் பழத்தோல், காலி ஊதுபத்தி பாக்கெட், காகிதங்களைக் குப்பையாய் அங்கேயே போடுவதால் கழிந்து போய் விடும் என்பதை பலர் உணர்வதில்லை. இனியேனும் இதை அறிந்து கொவார்களாக.
ஆலயத்தில் விளக்கேற்றி விட்டுப் பலரும் இவ்வாறு போடும் குப்பைகளை அகற்றி இட்த்தைச் சுத்தம் செய்வோருக்கு, விளக்கேற்றிய பலா பலன்கள் தாமாய் வந்து சேரும்.
அதாவது எவ்வித வசதியும் இல்லாது, செலவுக்குப் பணம் இல்லாது கோயிலுக்குச் செல்லும் ஒருவர், இவ்வாறு எளிமையான முறையில் கோயிலில் கிடக்கும் குப்பைகளை அகற்றி சுத்தம் செய்து வந்திடில், கற்பூரம் ஏற்றிய பலன்களும், ஏனைய பலவும் கிட்டுகின்றன.
கோடானு கோடி அசுரர்களை, தேவர்களை, இந்திரர்களை, மானுடர்களைத் திருத்த வல்ல செல்லூர் குணாம்பிகை ஆலயம்

தீயோரைத் திருத்தும்
செல்லூர் சிவபூமி

தினமும் நந்தியா வட்டப் பூக்களைச் சார்த்தி இறைவனை வழிபட்டு வந்தால் தர்ம நந்தியின் அருள் கிட்டும். இதன் மூலம் – வாழ்வில் எக்காலத்தும் முறையற்ற காம இழிவுச் செயல்களுக்கு ஆட்படாமல் – தற்காத்துக் கொண்டிடலாம். ஏற்கனவே வாழ்வில் காமப் பாவச் செயல்களில் சிக்கி அல்லல்பட்டு வாடுவோரும் – திருவாருர் – குடவாசல் அருகே உள்ள ஸ்ரீகைலாசநாதர் – ஸ்ரீ குணாம்பிகை அருளும் சிவாலயத்தில் இந்த வழிபாட்டை ஆற்றி வந்திடில் தக்க பரிகாரம் கிட்டலாகும். நற்குணமும் கிட்டும்.
நந்தியா வட்டைப் பூச்செடி, பூவுலகில் முதன் முதலில் தோன்றிய மிகவும் தொன்மையான சிவபதி. ஸ்ரீகுணாம்பிக்கையின் தரிசனமே உள்ளம், மனம், புத்தி, அறிவு, உடலை சுத்திகரிக்க் வல்லதாம். இவ்வாறு பூக்களின் புனிதமானது, தீய எண்ணங்களின் துர்வாசனையையே தகர்த்து, உலக மனித குலத்தையே முழுதுமாய் ஆன்மீக ரீதியாய்ச் செழுமைப்படுத்த வல்லதாம்.
லலிதா சகஸ்ரநாமத்தை ஓதிய பின் முடிவில் “கோமதி” அம்மனின் திருநாமத்தைச் சொல்லி முடித்தால்தான் பூரண பலன் கிட்டும். ஏனென்றால் லலிதா(ங்கி) என்ற ராகமும், புஷ்பமும் கோமதித் தாயின் திருவடிகளில்தான் தோன்றின. லலிதா அல்லது லதாங்கி ராகத்தில் பாடுவது விசேஷமானதாகும்.
ஹயக்ரீவ மூர்த்தியிடம் பாடம் கற்றமையால் கலைவாணிக்கு சாட்சாத் ஹயக்ரீவ பெருமாளே சத்குரு ஆகின்றார். அகஸ்தியரின் பத்னியாம் லோபா மாதா அண்ட சராசரங்கள் அனைத்திலும் பூஜித்த மஹா மந்திரம் லலிதா சகஸ்ரநாமம் ஆகும். இதனை லலிதா, லதாங்கி ராகங்களில் பாடும் வரிகள் கோமதி அன்னையின் திருப்பதங்களைச் சென்றடயும் என்பது அகஸ்தியர் – லோபாமாதாவின் திருவாக்கு.

மதுரை மாடாக்குளம்
ஸ்ரீகபாலீஸ்வரர் அம்மன்

மதுரை – பழங்காநத்தம் – பைகாரா மார்கத்தில், மாடாக்குளம் பகுதியில் படியேறிச் செல்ல வல்ல சிறு குன்றின் மேல் கபாலீஸ்வரீ அம்மன் அருள்கின்றாள். கபாலீஸ்வரரை மணப்பதற்காய் அம்பிகை இக்குன்றில் பூண்ட தவக் கோலமே கபாலீஸ்வரி அவதாரிகை. கபாலீஸ்வரியாய் முன்னர் துலங்கிய தன் தவக்கோலத்தைக் காண – கற்பகாம்பாள் அம்பிகையே ஆண்டு தோறும் குறித்த நாளில் – இக்குன்றிற்கு மயில் வடிவில் வருவதான புராணப் பூர்வ ஐதீகமும் உண்டு. கபாலி மலை (கபால கிரி) என்பது தொன்மையான பெயர்.
மனிதன் பகுத்தறிவால்தான் அனைத்தையும் அறிய வேண்டி உள்ளது. ஆனால் பறவைகள், விலங்குகளுக்கு மூலிகை ஞானம் போன்ற பலவும் இயற்கையிலேயே வந்தமைவதும் படைப்பின் பிரம்ம ரகசியமாகும். கபால ஞானசக்தி தளங்கள் ஒரு சிலவே உள்ளன. இவற்றில் உள்ள (ஞானசக்திப்) பூக்களின் தரிசனமே அரிய ஞானத்தை நல்கிடும். இக்குன்றின் அமைப்பு தேங்காயின் கபால (மேல் ஓடு) போலிருக்கும். கபாலபதி எனும் பிராணாயாம யோக முறை பிறந்த தலமிது. தேங்காயை ‘கபாலக் கனி’ என்றே சித்தர்கள் போற்றுவர். தேங்காய்க்குள் முளைக்கும் தேங்காய்ப் பூவே ”கபால புஷ்பம்”
தேங்காய்க்குள் ஐந்து விதமான பஞ்ச பூத சக்திகளும் உண்டு. தேங்காய்ப் பருப்புதான் பிருத்வி (நிலம்) என்பதாம். கண் படாத் தீர்த்தமாய் உள்ளே இளநீரும், காற்றும் உண்டல்லவா. தேங்காயின் உள்பகுதிச் சூடான அக்னியோடு, சுவையான இளநீருக்கு மேற்பரப்பில் பர ஆகாசமும் உண்டு. ஆக நிலம், நீர், அக்னி, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய இவ்வைந்து பஞ்ச பூத சக்திகளும் தேங்காய்க்குள் உய்வதால்தான், உலகெங்கும் அத்தனை இறை வழிபாடுகளுலும் தேங்காய் முதன்மையான இடத்தை பெறுகின்றது. தீபம், பூ, தேங்காய், தீர்த்தம், பழம் ஆகிய ஐந்தும் பஞ்சபூத சக்திகளின் குணப்பாடாய் எந்த இறை வழிபாட்டிற்கும் மிகவும் முக்கியமானதாம்.
தேங்காய்ச் சிருட்டிப்பதற்கான திவ்யமான படைப்பு ஞானமானது, நான்முகர், சாகம்பரீ தேவிக்கு கபாலீஸ்வரியால் அருளப் பெற்ற தலமிது. ஆதியில் ஐந்து தலைகளுடன் துலங்கிய பிரம்ம மூர்த்தியின் ஐந்து சிரசுக் கபாலங்களிலும் ஆதிபூமியில் தோன்றிய ஐந்து முதல் தேங்காய்களும் உடைக்கப் பெற்றன. இவ்வாறு தலைக் கபாலத்தில் தேங்காயை உடைத்துக் கொள்ளும் கபாலக்னி யோக வழிபாடு, இங்குதான் தோன்றியது.
தேங்காயை உடைக்கையில் எழும் சப்தம் ‘கபால க்லீங்காரம்’ ஆகும். ஓங்காரத்தின் அம்சமிது. இந்த பீஜமந்திரத்திற்கு பிரத்யதி தேவதா மூர்த்தி கபாலீஸ்வரி. பிள்ளையாருக்கு ப்ரீதியான பீஜ ஒலி ஆகையால் சிதறுகாய் வழிபாடு, கணபதிக்கென முக்கியத்துவம் கொண்டது.
கபாலீஸ்வரர் தம் திருக்கரங்களால் முதல் தேங்காயை உடைத்த புனிதமான கபால ஜோதிப் பீடமே இக்குன்று. இதன் மேல்தான் கபாலீஸ்வரி எழுந்தருள்கின்றாள். தேங்காயை உடைக்கையில் எழும் க்லீங்கார பீஜஒலி – அம்மனின் திருச்செவிகளில் பதியுமாறு – குன்றின் மேல் – கபாலீஸ்வரி அம்மன் அருகிலேயே முழுத் தேங்காய்களை உடைத்து வழிபடுதல் சிறப்பான பிரார்த்தனையாம்.
கபாலி குன்றைச் சுற்றி மலைவலம் வருதல், கபாலீஸ்வரிக்கு வாழ்வில் நன்முறையில் ஸ்திரத் தன்மை பெற்றிட உதவும். கபாலம், தலை, முகம் பற்றிய பிணிகளுக்கு தீர்வுகளைத் தந்திடும் தலம். புத்தி சுவாதீன்மிமை, மூளைக் கோளாறுகள் அகல உதவும் தலம். கபாலத் துறை டாக்டர்களுக்குமான வைத்யசக்தி பூமி.

ஓம் குருவே சரணம்

om namasivaya om namasivaya om namasivaya om namasivaya om namasivaya
om sakthi om sakthi om sakthi om sakthi om sakthi om sakthi om sakthi om sakthi om sakthi
om sri guruve saranam om sri guruve saranam om sri guruve saranam